459 
Laurmeën en Thibaudia’s. Onze weg door het kreupelhout, dat 
wij met het hakmes voor ons uitkappende doorgingen, werd 
dikwerf bemoeijelijkt door boomstammen, die op den bodem van 
het woud lagen. Eenige derzelven waren reeds vermolmd en 
vergaan; anderen daarentegen, eerst sedert korten tijd ontwor- 
teld, vond ik in zulk eene menigte met hunnen ganschen last 
van takken en bladeren op den grond verstrooid als ik nog in 
geen enkel woud had aangetroffen. Men mogt derhalve aanne- 
men, dat hier van tijd tot tijd hevige stormen woedden, welke 
de oudste boomen, wier toppen door het gedurig toenemend aantal 
parasietplanten voortdurend zwaarder worden, omverwerpen en 
met wortel en al uit den grond rukken; — dergelijke stormen 
worden echter op Java zeer zeldzaam waargenomen. Uithoofde de 
hellingen, waarop deze boomen zich loodregt verheffen, zeer steil 
zijn, zoo worden dezelven misschien uit dien hoofde gemakkelij- 
ker omvergerukt; maar zou zulks niet alléén kunnen geschieden 
door de Lianen, die men somtijds bij honderden in eene scheeve 
rigting van den eenen boom tot den anderen benedenwaarts _ 
gespannen ziet, wanneer derzelver strengen, die de dikte van 
een arm herkiljgeds door het omslingeren van ander geboomte 
of door toenemenden wasdom gedurig strakker zijn geworden? 
Het woud bleef nog immer even somber, even hoog en nog 
was hooger op geene enkele opene plaats in hetzelve te onder- 
kennen. Alvorens het derhalve volkomen duister was gewor- 
den, liet ik het struikgewas, tusschen eenige Tjêmoro- (Casuarina-) 
stammen, wegkappen en een vuur aanleggen; hier legerden zich 
de Javanen. Ik koos mij eene slaapplaats onder den stam eener 
Thibaudia (Th. rosea (mihi) ); hare knoestige takken, met eene 
dikke moslaag overdekt, strekten zich al kronkelend als een 
schutsweer over dit stille plekje uit; boven en nevens hetzelve 
verhief zich het loofgewelf, welks donkergroen door de rozenkleur 
der welige bloemtrossen allerliefelijkst werd geschakeerd. De 
nacht was schoon; helder verlichtte de maan de toppen der 
boomen. Geen geluid van eenig gedierte werd in het woud ver- 
nomen. Niets stoorde de rondom ons heerschende stilte dan het 
ruischen eener beek (kali Tarik), die oostwaarts van deze plaats 
