446 
Toekotromo wordt geheeten. — In de oumiddellijke nabijheid 
van de kruin bestaat de oostelijke helling uit terrassen, welke 
door middel van smalle trappen tot aan het hoogste terras, 
waarop het huisje staat, met elkander zijn verbonden. Het 
grootste dezer terrassen is ongeveer 50 voet lang en 25 voet 
breed; zoowel deze trappen, die de verschillende terrassen met 
elkander verbinden, benevens de randen, waarmede zij op de 
wijze van een muur omgeven zijn, worden gevormd uit op 
elkander gestapelde ruwe, hoekige steenen, waaraan geen enkel 
spoor van bearbeiding is waar te nemen. Nog lager aan de 
oostelijke helling, ongeveer 1,000 voet beneden de kruin, treft 
men dergelijke terrassen aan met een huisje, dat volkomen met 
het eerstgenoemde overeenkomt. Men ontwaart aldaar talrijke 
stompe piramiden, welke uit steenen bestaan, die eene tame- 
lijke grootte hebben en ter hoogte van 5 à 8 voet ruw op een 
gestapeld liggen. Er wordt verhaald, dat deze terrassen en deze 
steenhoopen door een Javaschen hoordpriestie zijn gevormd 
geworden, die hier als kluizenaar heeft geleefd. Het dikke be- 
kleedsel van Lichenes, dat op deze steenen wordt aangetroffen, 
de welige struiken, wier knoestige stammen daarop wortel ge- 
schoten hebben, dit alles duidt eenen hoogen ouderdom aan. — 
Het uitzigt, dat men van dezen top over de omliggende hoogten 
geniet, is aan de eene zijde even liefelijk en schoon als zulks 
aan den anderen kant dor en schrikverwekkend is. Mier ziet 
men langs de noordelijke helling benedenwaarts, die met de 
sierlijkste struikgewassen begroeid is; daar verheffen zich 
bloeijende Thibaudia’s, fijn gebladerde Acacia’s en bleeke Gna- 
phalium’s met hunne ronde kroonen De groei dezer boomen 
schijnt, wel is waar, ter neder gedrukt, zij zijn ingedrongen en 
aan hunne takken met Usneën behangen, maar zij zijn uit dien 
hoofde niet minder schoon; de purperroode bloemen der Thi- 
baudia’s en de gele trossen der Acacia’s komen des te schit- 
terender uit, naarmate zij meer verholen liggen tusschen de 
Usneën, wier bleeke kleur door den sneeuwwitten tooi van de 
_ bloemender Gnaphalium’s wordt overtroffen; geheel beneden ont- 
waart men de zacht glooijende hoogten, met het bleeke geel 
