455 
Snel verwijderde ik mij uit dit sombere oord en begaf mij 
weder op het bovenste gedeelte van den zuidelijken kraterrand, 
alwaar ik mijne begeleiders mwachtte. — Een vol uur had ik 
te vergeefs verbeid. Niemand verscheen. Geheel alléén ‘bevond 
ik mij in de woeste ruimte des kraters. Ik riep, ik schreeuwde, 
maar kreeg geen antwoord dan de echo mijner stem, die door 
de naakte wanden werd teruggekaatst. 
Eindelijk kwamen zij aan; ik wees hen de dorpen aan, die 
beneden in het tusschendal gelegen zijn, benevens den weg, die 
beiden verbindt en waarvan wij schijnbaar slechts door' eene 
korte berghelling gescheiden warenz bevreesd sloegen zij de 
blikken om zich heen, ontstaken na lang dralen kleine vuren, 
offerden wierook, wierpen zich ter aarde, begonnen luid te 
schreeuwen en in allerlei uitroepingen uit te barsten. Dit waren 
bezweringen van den geest, die, naar hunne meening, in de 
kraterspleet moest wonen. Nu stonden zij op en volgden mij. 
Wij hadden echter nog geen 1,000 voet afgelegd of wij be- 
gonnen reeds berouw te gevoelen over ons voorgenomen plan, 
want de geheele zuidelijke helling, van den kraterrand tot diep 
beneden op den tusschenrug, bestaat uit niets anders dan uit 
rotsbrokken, die zoodanig op elkander gehoopt liggen, dat 
spleten ter breedte van 5 tot 10 voet tusschen dezelven geopend 
zijn. De grootte dezer blokken (zij bestaan uit trachiet en 
trachiet-lava) wisselt af van 5 tot 10, ja, tot 28 voet. Hunne 
zijden zijn vlak, of vlak schelpachtig, hunne hoeken en kanten 
daarentegen scherp; zij hebben echter geene de minste regel- 
matigheid van vorm, zoo dat het schijnt, dat zij eenmaal 
behoorden tot de vaste grondmassa van den berg, welke door 
eene uitbarsting uit de streek, welke ik met den naam van 
krater heb bestempeld, in millioenen brokstukken verbrijzeld 
_ werd. Deze bedekken thans de gansche zuidelijke helling van 
den Lawoe en zijn verbazend steil op elkander geworpen, 
somtijds in dier. voege, dat zij als torens 50 à 60 voet hoog 
opwaarts rijzen en dat een hooger gelegen blok de lager lig- 
genden ter naauwernood op een paar plaatsen raakt, als of zij 
bij de geringste aardbeving naar beneden moesten storten. 
