476 
terrein. is hier vlak en effen. Aan den voet van eenen vijge- 
boom, welke haar beschaduwd, welt de bron op uit eenen 
zwarten, modderigen, moerassigen bodem en loopt zij in een vier- 
kant bekken, van gebakken steen vervaardigd, te zamen. Het 
water, dat ten 11 ure, bij eene temperatuur der lucht van 78° 
Far. (20,44° R.) eenen warmtegraad van 91° Fahr. (26,22° R.) 
had, bezit eenen zoutachtigen smaak, welke veel overeenkomst 
heeft met dien van het Seltzerwater. Het water zel een geel, 
okerachtig bezinksel af, is rijk van koolzuur voorzien en 
wordt niet slechts door opborrelende groote gasbellen schijn- 
baar in eene voortdurend kokende beweging gehouden, maar 
daarenboven wordt aan deszelfs oppervlakte een gestadig bruisen 
waargenomen , veroorzaakt door kleinere luchtbellen , welke zich 
ontwikkelen. De watermassa, welke in eene beek wegvliet, is 
zeer aanmerkelijk; het schijnt ook, dat deze bron aan de inwo- 
ners reeds lang bekend is, dewijl men aldaar in steen gehouwen 
beelden, voorstellingen uit de mythologie der Hindoes, aantreft. 
Het hoofddorp (desa) Ponorogo ligt in de vlakte aan den 
zuidwestelijken voet van den Ngebel ; men ontwaart den hoogsten 
top van dezen berg in het oosten 50° ten noorden, den hoogsten 
zuidwestelijken top van den Wilis echter, Tjondro-gêni geheeten, 
ziet men in het oosten 7° ten noorden. Beide zijn een lang 
uitgestrekte bergrug, welke zich onregelmatig in een aantal 
toppen verheft. De Lawoe ligt in het westen 55° ten noorden. 
Van Madioen tot aan Ponorogo ontdekt men overal, hetzij 
in de beekbeddingen, hetzij langs de wegen, alwaar wanden 
van eenige hoogte ontbloot zijn, dezelfde soorten van conglo- 
merata, «Padas,» welke men in de beddingen der rivieren Solo 
en Madioen aantreft. Nu eens fijner, dan weder grover van 
korrel, liggen dergelijke brekziën in evenwijdige lagen, ter 
dikte van 1 tot 5 en meer voet, horizontaal op elkander; het 
is blijkbaar, dat dezelve in verschillende tijdperken na elkander 
zijn gevormd geworden, dewijl de lager liggenden, wat betreft 
derzelver hardheid en vastheid, werkelijke rotsen gelijken; de 
bovenste lagen daarentegen bestaan somtijds nog uit losse op- 
boopingen van gruis en zand. Beschouwt men de lagen van 
