177 
zand en rotsbrokken bij den Merapi, die somwijlen ter dikte 
van 100 en meer voet op elkander gehoopt liggen en door het 
verbrijzelen van grootere blokken zijn ontstaan, of door zand- 
uitbrakingen van den vulkaan nog dagelijks worden gevormd, 
dan vindt men grond om te veronderstellen, dat deze Padas- 
steenen op eene gelijke wijze ontstonden, namelijk, dat zij in 
een lossen toestand door de bergen Lawoe en Wilis werden 
uitgeworpen en later, door stroomend water, tot ver in de vlakte 
van Soerabaja zijn afgevoerd geworden. aha 
Uit Ponorogo klommen wij langs de helling van den berg 
Ngebel opwaarts, ten einde een meer te bezoeken, hetwelk, naar 
verhaald werd, in het gebergte was gelegen. Onze leidsman 
was een Javaasch hoofd, een Raden-Pati, aan wiens willekeur, 
althans in zoo verre zulks het kiezen der plaatsen betrof waar 
wij ons nachtverblijf zouden houden, wij ons moesten onder- 
werpen. Hij had een gevolg van 20 man bij zich en was geen 
vriend van geforceerde marschen. 
De talrijke bergruggen van den Ngebel zijn menigwerf zeer 
onregelmatig in elkander geschoven; over het algemeen echter 
loopen zij in de lengte benedenwaarts, in overeenkomst met de 
daling, welke in de geheele bergmassa wordt opgemerkt. Diepe 
en wijde dalen slingeren zich in een bogtigen loop, alseen waar 
doolhof, tusschen dezelven heen, terwijl hunne wanden menig- 
werf zeer steil zijn. Alles echter, zoowel kloven als wanden en 
nokken, is met wouden bedekt, wier prachtig groen alle 
schakeringen doorloopt. De dorre, bleeke Djati-wouden, die het 
grootste gedeelte van den voet des bergs bedekken, worden hier 
verdrongen door veel schooner, lommerrijker bosschen bestaande 
hoofdzakelijk uit Ficus-soorten en Acacia’, die slechts nu en 
dan door een grasveld afgebroken worden. Hier komen voor- 
namelijk twee Acacia-soorten voor, welke de eigenaardige phy- 
_siognomie aan deze wouden bijzetten: de eerste soort is de en- 
kelvoudig gevinde Inga gracilis (mihi) «Wêroe». Slank verheffen 
zich hare korte stammen; zij verdeelen zich in lange, pwaarts 
kronkelende takken, die, even als de stammen, reeds op een 
grooten afstand aan hunne witte of witachtige kleur kenbaar 
