492 
op die wijze konden vlieten, — uit gene poreuse lava, in welker 
tuchtbellen gesublimeerde zwavel wordt aangetroffen en die ik 
op het juk Dorowati vond, — uit gene ontwikkeling van koolzuur, 
welke aan vele voormalige vulkanen eigen is, — uit gindsche heete 
bronnen en zoutzure dampen, in de nabijheid der overblijfselen 
eener nog niet geheel uitgedoofde solfatara, in het voorgebergte 
Ngebel, benevens uit den ganschen vorm en de ligging der woest 
door elkander geworpen, diep ingesneden jukken, wier wanden 
menigwerf onbeklimbaar steil zijn, — uit den kratervorm van het 
bekken der têlaga Ngebel; — wijders uit de verbazend dikke lava- 
stroomen aan den oostelijken voet des bergs, in de nabijheid 
der grot Sélo mangling, die tot in de vlakte reiken, enz. Bij 
de reeds genoemde bewijzen mag de regelmatig kegelvormige 
omtrek van den berg, als een geheel beschouwd , worden gevoegd, 
die zich, gelijk de Lawoe, volkomen geïsoleerd uit lage centraal- 
vlakten verheft, van welke vlakten de westelijke, nabij Madioen, 
225, en de oostelijke vlakte, bij Kediri, 197 voet hoog is. _ 
Aangaande den noordelijken en den noordoostelijken omtrek 
van den Wilis zij hier nog het volgende aangemerkt. 
Oostwaarts van het tweede poststation Tjaroeban, ten oosten 
van Madioen, derhalve ongeveer 12 palen oostwaarts van de 
laatstgenoemde plaats, nemen Djati-wouden een aanvang, waarin 
behalve Acacia’s slechts enkele andere boomsoorten verstrooid 
worden gevonden. Deze wouden bedekken een als baren 
golvend terrein, hetwelk uit eene wijduitgestrekte bank (eene 
dikke bedding van trachiet en trachiet-lava-blokken) bestaat, die 
allen afgerond zijn en de duidelijkste sporen van wrijving ver- 
toonen. Door het water der zee vroeger bedekt, hebben zij 
waarschijnlijk den vorm van rolsteenen verkregen; zij leveren 
mede een bewijs der geweldige omkeeringen, welke de Wilis 
heeft ondergaan. Het derde poststation Saratan ligt, eenzaam 
tusschen wouden ingesloten, op eenen dergelijken bodem; aan 
gene zijde van het vierde poststation of van de grenspost Wilan- 
gang (ten noorden van het centrum des Wilis), verheffen zich 
de baren van rolsteenen tot gansche heuvelen. Aldaar dalen zij 
duidelijk, gelijk een stroom, regelregt van het middenste juk van 
hi 
