493 
den Wikis af en daarmede eindigt de groote rolsteenbank en 
de golfvormige oneffenheid der oppervlakte aan den noordelijken 
en aan den noordoostelijken voet van den Wilis, waarop ver- 
der oostwaarts heen een vlak en vruchtbaar land volgt; de 
naastbij zijnde post heet Pagor. Het lichte, bruinachtig roode 
grijs der Djati-wouden, welke gene steenachtige distrikten tot 
aan de benedenhelling van den Wilis heinde en verre bedek- 
ken, — terwijl de hoogere gedeelten der hellingen van den berg 
aan de noordoostzijde slechts met enkele afzonderlijk staande 
stukjes bosch bedekt, doch overigens van geboomte verstoken 
en meer lichtgeelachtig grijs dan groen zijn, — wordt nu ver- 
vangen door groene sawà’s, welke de vlakte van Pagor en verder 
op die van Ngangok, aan de noord-noordoostelijke zijde van 
den Wils versieren. 
Het middenste juk g. Liman, dat uit de noordoostelijke vlakten 
zigtbaar is, onderscheidt zich door de loodregte steilte zijner noord- 
oostzijde, in het bovenste, omtrent het een derde gedeelte der 
hoogteen wijders door eene groote menigte hooge watervallen, die 
somtijds in 25 sprongen boven elkander liggen en van welke 
eene groote straal reeds op een zeer verren afstand, b. v. van 
Ngangok, in het zuid-zuidwesten, zigtbaar is. 
Eerst beneden de overdwars afgedeelde rotstrappen van dezen 
wand, waarvan elk hunner het uiteinde van een lava-stroom 
uitmaakt (Figuur 3), spruiten de gewone divergerende en naar 
beneden zich verbreedende lengte ribben uit. 
De goenveng Liman loopt als een langwerpig juk van het 
noorden naar het zuiden; uit het noorden, in Wilis, Figuur 2, 
gezien, schijnt hij derhalve smal aan het oog toe, als een 
spitse hoek; uit het noordoosten, in Wilis, Figuur 3, gezien, 
en meer nog uit het oosten, in Figuur 4, doet hij zich voor 
als eene lange, ver uitgestrekte nok; hij verloopt in eene bijna 
tegenovergestelde rigting als het in Figuur 2 afgeteekende lange 
juk, dat het noordelijkste juk van den Wilis is en met hetwelk hij 
een stompen hoek maakt (waarschijnlijk beschrijft hij een hal- 
ven kring), eene ligging, zeer goed overeenkomende met het 
denkbeeld, hetwelk men zich van de ruïne van eenen verbrij- 
