10 
vindt men behalve deze steensoorten nog Melaphier, Sijeniet- 
porphyr (eene geheele keten), — Groensteen, met vele groote 
kristallen van diallag (diallag-porphyr), en eene Gabbro-achtige 
steensoort, welke allen uit min of meer breede spleten te voor- 
schijn gekomen zijn. Men ziet dikwijls duidelijk dien zandsteen 
door Gabbro doorbroken, welke im Zuid-Bantam, b. v. bij Fji- 
sihie, Tjimadhoer, zoo menigvuldig voorkomt en (benevens plast: 
klei, schieferklei en bovenop met eene zeer dikke laag helder 
gelen, harden, digten, koraalrijken kalk) een lid is van eene 
formatie-groep, in welke ik nu reeds 75, tusschen 5 en 10 voet 
dikke steenkolenlagen aangewezen heb en waaraan ijzerkies en 
kleiijzersteen niet ontbreekt: 
(Ik herinner hier ook aan het bestaan van Sijenict in den 
krater van den Kloet). 
HALIMON. O 
Ook in het zuiden van deze centraalketen verheft zich een 
berg en al moge hij niet door eenen krater doorbroken zijn, hij 
is toch kegelvormig (en trachietisch?) en na den Salak de hoogste 
dezer streek. Volgens den heer Hasskarl, die dezen berg be- 
klommen heeft, is hij 5000’ hoog. Hij wordt gepeild in het 
noorden van Palaboean Ratoe (Wijnkoopsbaai):, 1) waar men hem 
G. Halimon noemt; oosterlengte omstreeks 106° 20’. Zijne verba- 
zend zware ribben (waarvan ik er verscheidene overgeklommen 
heb), bestaan uit trachiet en dalen steil naar de noordelijke kust 
van de baai af, welke op de meeste plaatsen als een steile rots- 
wand aan de zee grenst. 
Vele dezer ribben, eer dat zij onder de oppervlakte der zee 
voor het oog verdwijnen, rijzen op verscheidene punten weder 
omhoog en vormen verhevenheden, waarvan eenige b.v. de G. 
Pangellesseran (1009: hoog) belangrijk genoeg zijn, om als kleine 
kegelbergen aangemerkt te kunnen worden. 
!) Naauwkeuriger in het N. 6° W. van Aloen atoen (het midden wan zijnen top). 
