29 
staan, gelijkende naar een brandend blame akad veld,» en 
op dezen en de volgende dagen werden bij voortduring rookwolken 
en steenen uit den berg gebraakt. 
Den fs" December ten ò ure des morgens nam de derde 
paroxysmus een’ aanvang. Onder een donderend geluid steeg er 
eene vuurzuil op, die ditmaal 500’ hoog was (of liever 2 > 
685 + 500 == 1870 zie boven), bekroond met eene rookzuil 
van 5000 voet. 
Den 2ter December des voormiddags geschiedde de vijfde en 
den 3% December des avonds de zesde uitbarsting. 
Den 141% December, des namiddags ten 2 ure, had de zevende 
en laatste eruptie plaats; zij was nagenoeg aan de vroegeren ge- 
lijk en werd gevolgd door eenen aschregen, waardoor verscheidene 
streken van de N. O. en O. berghelling schier geheel verduisterd 
werden. Het is opmerkelijk, dat de rookwolken bij deze uitbar- 
sting «door de dikte der lucht» verhinderd werden, verfikaal 
op te stijgen en daardoor genoodzaakt waren, in het gebergte 
te blijven hangen. 
Deze «dikte van de kh is ten minste eene even zon- 
derlinge verklaring als de «holligheden» onder den berg. Jammer 
intusschen dat genoemde kruidkenner over de oorzaken van 
zulk eene ongewone dikte der lucht in eene gedilateerde lucht- 
streek van 9500’ hoogte, geene verdere verklaring geeft en ook 
over de specifieke zwaarte van de opstijgende rookmassa’s niets 
meer zegt (die welligt juist daarom in de laagte zonken, omdat 
zij uit geene gagsoorten, ligter dan de lucht, maar uit asch 
bestibdeid 
Den 28° Julij 1843 des nachts ten 111/, ure onderging hij 
wederom eene asch-uitbarsting, waarvan echter slechts weinig - | 
bekend is. Zij schijnt alleen door eenige inlanders waargenomen 
te zijn, die eene «vaurkolom» (gloeijende asch-zuil) zagen 
opstijgen. Den volgenden morgen vond men in de streken die 
het woudgebergte omringen, namelijk de Tjanjor en Tjitjoerroek, 
eene laag asch, welke evenwel zeer dun was en op de Pisang- 
bladeren het eerst werd opgemerkt. Slechts in de hbggste Den 5 
streken schijnen kleine steenen gevallen te zijn. 
ai. 
