46 
stijgen, doch reeds eenige voeten boven den grond, tot witach- 
tige dampwolken zich verdigten. 
De westelijke krater-ketel is niet zoo diep als de beschre- 
vene en zoo als het schijnt geheel uitgedoofd; hij bevat in 
zijn midden een klein ondiep meer van regenwater, hetwelk 
van de omrmgende wanden afvloeit, die bijna overal met strui- 
ken en hooger op met boomen begroeid zijn. Veel spaarzamer 
vertoont zich de struik-vegetatie aan de hellingen en wanden 
der Kawa Ratoe, maar des te aangenamer is de tegenstelling van 
haar groen met het woeste, bruinachtige graauw der rotsen, 
welker smalle terrassen zij versiert. 
De lage bergrug tusschen de beide ketels schijnt uit gelijke 
uitgeworpene massa’s, als het onderste deel van den krater- 
muur der Kawa Ratoe, te bestaan. Zijn zadelvormig uitge- 
hold midden ligt niet hooger dan omstreeks 500’ boven den 
bodem des oostelijken, en 100’ boven dien des westelijken 
ketels. | 
Eene merkwaardige bijzonderheid moet hier vermeld worden, 
namelijk het voorkomen van een aantal van zekere boompjes, 
die zich gaarne tot groepen vereenigen , waarvan de hoofdsoor- 
ten zijn : — Agapetes (Thibaudia) vulgaris (mihi), Agapetes 
microphylla (mihi), Vireija retusa (Blume), Gaultheria leuco- 
carpa (Vol.), benevens verscheidene varenkruiden, als Poly- 
podium vulcanicum (Bl), en bij welke ook nog gaarne zich 
Litsaea citrata (N.), Acacia montana (mihi) en anderen mengen. 
De groeiplaats, waar zij eigenlijk te huis behooren, is de streek 
tusschen 8 tot 9000, waar zij op het weelderigste voorkomen 
en boschjes vormen, die op dikke lagen tuinaarde (humus) 
rusten (men bezoeke b. v‚ de toppen van den Manellawangie 
en Tjermai), doch veel lager in de streek van 6000 (Tankoeban 
Prauw, Papandaijang, Di-eng), in die van 5500 ( Waijang), 5000 
(Telaga Bodas), ja im 4000 (Solfatara van den Salak) en in 5500 
(krater van den Galoenggoeng) voeten hoogte vindt men ze op 
steenachtige rotsige kratermuren, of in de nabijheid van kraters, 
waar zwaveldampen hare bosschen doortrekken en waar het 
terrein open is. Waar geene kraters zijn, zal men ze te ver- 
