53 
ondergaan of beter gezegd, eene verandering in eene soort van 
bruinkool, die Î á 2 duim diep in het hout indrong. De 
steenbrokken bestonden grootendeels uit veranderde digte, ba- 
saltische lava, die oorspronkelijk zwart geweest, maar door 
de zwavelig-zure dampen in een aluinachtig gesteente herscha- 
pen was, dat wel tamelijk vast, hard en aan de oppervlakte 
glad, maar geheel bleek of wit van kleur was, zoodat het som- 
mige Javanen voor kalk of marmer hielden. Van zulke veran- 
derde lava kon men geheele banken zoowel in den krater, als 
aan de buitenhellingen waarnemen, in eene grootere hoeveelheid 
dan bij eenigen anderen vulkaan van het eiland; ook kon men 
den trapsgewijzen overgang van de hardste, koolzwarte lava tot 
in een’ verblindend witten aluinsteen zeer goed vervolgen. 
Blijkbaar is het voornamelijk deze steensoort, die door hare 
verbrokkeling van gruis tot het fijnste zand — gedeeltelijk met 
water tot brei vermengd — de onderste kom der vulkaan-opening 
aanvult en den bodem des krater vormt, welke bij de laatste 
uitbarsting opengescheurd en uitgeslingerd werd. Nu ligt hij 
mijlen ver in het rond in de verwoeste bosschen verstrooid. 
Latere aanteekeningen omtrent din Tankoeban Prauw, 
(volgens oternan res An in 1848). 
De afhelling der bergketen, die tot den Tankoeban Prauw 
behoort, daalt niet gelijkmatig in het diepland af, maar vormt 
aan beide zijden, zoowel in het N. als in het Z. eenen lang uit- 
gestrekten voortrap, een plateau, waarvan het zuidelijke (dat 
boven Bandong gelegen is en de plaats Lembang draagt) eene 
hoogte heeft van 5580 voeten, terwijl het noordelijke (waarop 
Tingger Agong, Batoe Sierap enz. gelegen zijn) naauwelijks 
2000 voeten bereikt. Beide deze hoogvlakten zijn aan de buiten- 
zijden door opgehoogde randen ingesloten, kleine nevenketens 
vormende, die slechts door eenige beekkloven doorsneden, pa- 
rallel met de hoofdketen loopen en in ’talgemeen de rigting 
van het W. naar het O. volgen. 
Terwijl beide geen sens verhefings-rande n der 
