66 
met hunne veelkleurige bloemen vormen een gewelf daarover 
heen, in weerwil der dampen, die door hun digt door elkander 
gestrengeld loof heen dringen. 
Men vindt hier naauwelijks enkele stukjes van vulkanische 
steensoorten, doeh meerdere blokken van veranderden zand- 
steen, die in hoornsteen en kwarts-massa overgegaan is. Het 
overvloedige water van den kleinen ketel ontlast zich door eene 
zwavelig-zure beek in de Tjiwidei, welke, zoo als bekend is, 
na door het Tjisondarie-dal gestroomd te zijn, zich in het 
plateau van Bandong in de Tjitaroem uitstort. 
Deze krater zal later bij de behandeling van het neptunische 
gebergte, waarin hij gelegen is, uitvoeriger beschreven worden. 
11. MALABAR. © 
De oostelijke top : Br. 7°45/. — L. 107° 41’. — H. 7090 voct. 
Hoewel tot nog toe geen krater of solfatara tot dezen berg 
behoorende bekend is, zoo wordt hij evenwel hier onder de 
vuursf berg Pz ‚ dewijl het eigendommelijke van 
zijnen vorm en van zijne gesteldheid het meer dan waarschijnlijk 
maakt, dat ook hij eens een werkende vulkaan was. Wat zijne 
ligging en verbinding met de naburige bergen aangaat, wordt 
ten opzigte van dezen zoowel als van de overige Preanger-vul- 
_kanen, naar de bijgevoegde schets verwezen. Zijne kruin is 
geenszins kónisch, maar bestaat uit twee zich lang uitstrekkende 
smalle ruggen, die oostwaarts in eenen spitsen hoek zamen- 
loopen en den 7090’ hoogen oostelijken top van het gebergte 
vormen. Ook hunne tegenovergestelde uiteinden zijn steil en 
_topvormig. Zij sluiten eene bijna driehoekige ruimte in, die 
_W. N. westwaaarts in eene wijde, kloofachtige opening van den 
berg afdaalt en die men ontwijfelbaar voor den ouden krater 
van den Malabar houden moet, wanneer men de steile afdaling 
_ van beide bergruggen naar binnen toe opmerkt, die met hunne 
steile wanden tegen elkander overstaande, zich als kratermuren 
voordoen. De zuidelijkste rug strekt zich verscheidene mijlen 
ver uit. Het is zeer waarschijnlijk, dat men op den bodem 
