67 
der voormelde groote kloof tusschen de ruggen, bij een naauw- 
keurig onderzoek, nog stellige bewijzen van zijne voormalige 
bestemming vinden en weellist nog dampende fumarolen of 
kokende modderpoelen aldaar aantreffen zal. Overigens zijn 
zoowel de kloof als de toppen met aloude bosschen overdekt, 
wier physiognomie ik op eenè andere plaats heb getracht te 
schilderen; 1) slechts twee warme bronnen, aan de zuidelijke 
helling des bergs, zijn de eenige nog bekende overblijfselen 
van zijn voormalig vulkanisch karakter. Ik bezocht den berg 
im de maand October 1859, aan zijne oostelijke zijde opklim- 
mende, waar de Passangrahan Malabar Tjiparai staat. 
12. WAIJANG. @® 
In de voortzetung der tweede (zuidelijke) Preanger vulkaan- 
reeks, daar waar zij begint Z. oostwaarts naar den Papandaijang 
te loopen, ziet men ten Z. van den Malabar twee kleine toppen 
of hoeken, die niets bijzonders hebben en zich naauwelijks iets 
boven den bergkam verheffen. Dat gedeelte of stuk der berg- 
keten, dat ze met elkander verbindt, is zacht gebogen en met 
de concave zijde naar het westen gekeerd. Op den steil neder- 
dalenden voet van dit stuk ligt eene solfatara, die mijlen ver 
m de onmetelijke wouden het eenigste kale plekje vormt, 
waarschijnlijk eerst later door eene secondaire vulkanische uit- 
barsting ontstaan. In hare diepere streken borrelen waterpoelen, 
maar in hare hoogere streken bruischen, uit talrijke gaten en 
spleten zwaveldampen op, die gelijk nevelen de nabij gelegen 
en doortrekken. Bijkans alle trachiet- en lavablokken, die 
zich op den oneffenen en hellenden grond van dit plekje (van 
ongeveer 700’ diameter) bevinden, zijn verbleekt, grootendeels 
reeds vergaan en in brokkelige en breiachtige massa’s veranderd. 
“Deze solfatara is daardoor merkwaardig, dat er eene verbazende 
hoeveelheid pluim-aluin (Bisulphas aluminae) mm voorkomt, die 
1) Tijdschr. voor Nat. gesch. en Phys. door J. van der Hoeven en W. H. de 
Vriese, t. VIII Sne Ee 
