dt 
enkele 25 voet dik, hoekig, oorspronkelijk donker, zwartachtig 
van kleur aan de oppervlakte, maar door de uitwerking van 
zwavelig-zure dampen verbleekt, week, los, specifiek ligter ge- 
worden en in krijtwitte massa’s veranderd, alle graden van ont- 
binding, van de hardste trachiet-rots (van kristallinische structuur) 
tot aan deze van zelve uit elkander vallende massa’s doorloopende; 
— heete, troebele, witachtig-graauwe, steeds in beweging zijnde 
en borrelende waterplassen op de diepere plaatsen; — nog groene 
Thibaudia’s midden in de dampen, wier bladeren niet zelden 
met een aanzetsel uit de dampen overtogen zijn; — hooge kus- 
sens van Mertensia-soorten rondom enz.; — deze verschijnselen 
heeft zij met alle anderen gemeen, maar eigendommelijk zijn 
aan de solfatara van den Waijang de volgende: 
1. Eene zwavel-zure rivier Tjipanneressan, die van het 
Z. westelijke gedeelte van de Kawa Z. westwaarts, naast den 
Geiser, afstroomt, daar kokend heet en troebel, melkachtig 
grijs van kleur is, echter twee palen beneden den krater reeds 
koud en bijna helder, — gelijkende aan kalkwater of wei, — 
maar nog zoo zuur is, dat het water de tanden aandoet. Eerst 
bij Pondok Tjipanneressan, omtrent 512 paal (1/4 uur rijdens 
te paard) van den krater verwijderd, nadat zij een menigte 
beken van zuiver water opgenomen heeft, is haar water niet 
meer zuur, hoewel men de weiachtige melkkleur van hetzelve 
gemakkelijk van dat der andere beken onderscheiden kan. Even 
zulke verbleekte en weekgewordene steenen, als die van de 
Kawa, liggen tot 5 palen ver in hare bedding verstrooid. Op 
deze steenen, digt onder den krater, waar het water zeer zuur 
is, hetwelk overigens geen vrij zwavelzuur, maar veeleer zwavel- 
zure aluin-aarde (dezelfde stof, die men als pluim-aluin, Bisul- 
phas aluminae, in den krater aantreft), in oplossing schijnt te 
bevatten, groeijen twee Conferven, eene groene en eene bruin- 
achtig-roode, welke laatste slechts een. slijmerig omhulsel op de 
steenen vormt. *) 
1) Zij zijn beiden door mij aan den Heer Prof. W. H. de Vriese ter onderzoeking 
gegeven. 
