76 
stapeld voorkomen. Zoo vormen zij geheele strepen (stroomen), 
als of zij door de drukking van opvolgende massa’s van den 
berg af naar beneden geschoven waren. 
De kraterrand had in Julij 1857 eene zeer ongelijke hoogte; 
het door ons gemeten punt ({) van 6100’ was zijn hoogste 
N. westelijke rand, die toen in eene zachte ronding voortliep en 
N. westwaarts tot een uitstek (b), vervolgens tot eene stompe 
verhevenheid (%}) opsteeg, eer hij weder eenige honderd voe- 
ten dieper (tot a) daalde, om zich vervolgens in den stom- 
pen top Missigiet te verheffen en zich dan aan de helling van 
den boven hem uitstekenden hoogeren bergrug Agong aan te 
sluiten. t) 
Ook uit dit achterste, N. westelijke vlakke uitstek (b) dron- 
gen te dier tijde dampen uit honderden kleine gaten en spleten, 
die met zwavel omringd waren en het geheele uitstek verwarm- 
den, zoodat men gevaar liep, de voetzolen te verbranden. De 
spleten liepen parallel-concentrisch met den rand des muurs en 
deden de vrees ontstaan, dat de daardoor omschrevene kringen 
plotseling zouden loslaten, ten minste die het digtst bij den 
krater lagen, waar eenige sleuven reeds tot een voet breedte 
van elkander gereten waren. Aan alle kanten daalde de muur 
loodregt af en ging eerst diep beneden in eene zachtere helling 
over, vormende den uitgeholden kraterbodem, op welken men 
tusschen de fumarolen eenige groote tofoe zag liggen, 
die reeds van den kratermuur afgestort waren. Deze muur 
was op den rand zeer gekloofd en aan den binnenwand in 
uitspringende ribben verdeeld, van welke er eenige dreigden 
los te laten, daar overal met geweld de dampen er tusschen 
uitsisten. ii Z. O. helft was zeer ongelijk, ingescheurd, in 
puntige tanden gesplitst en lag toen ten minste 200’ dieper dan 
de door mij gemeten N. westelijke helft, zoodat men de laatste 
zelfs van den voet des bergs (van Trogon) af, onderscheiden 
en in het bovenste gedeelte des kraters zien kon. Het laagste 
punt van den muur echter lag in het N. O. van het centrum 
1) Zie de afbeelding Guntur, fig. 5 en 6. 
