Sl 
hetwelk op den 25ste des avonds door eenen hevigen regen 
gedeeltelijk weder weggespoeld werd. 
De heer controleur A. J. P. A. D. Bosch te Garoet heeft mij 
omtrent deze uitbarsting het volgende medegedeeld. 
Vooreerst merkt hij op, dat men gewoonlijk twee of drie 
dagen voor elke uitbarsting den krater meer of minder ziet 
branden en dat dit branden des avonds uit Garoet gezien, veel 
overeenkomst heeft met «een klein steenkolenvuur.» (Deze op- 
merking, waarvan de juistheid door mij niet betwijfeld wordt, 
is belangrijk en zou eenigzins voor het gevoelen pleiten, dat de 
meeste uitbarstingen langzamerhand voorbereid wor 
dit vuur evenwel eene vlam is, of slechts de weerkaatsi g van 
gloeijende massa’s in den grond des kraters, is nog twijfelachtig, 
evenwel zou ik meer geneigd zijn het laatste gevoelen aan te 
nemen, ten gevolge van hetgeen ik bij den Lemongan waar- 
genomen heb). 
De uitbarsting kondigde zich des morgens ten 5 ure door 
eene plotselinge ontploffing aan; de inwoners van Garoet , daardoor 
uit den slaap gewekt, snelden uit hunne woningen en zagen eene 
verbazend groote rookwolk uit den krater opstijgen, terwijl, 
onder een oorverdoovend gekraak en gedonder, naar alle rig- 
tingen steenen uitgeworpen werden, hetwelk tot 5 ure toe steeds 
in hevigheid toenam. De geheele berg van den kraterrand af 
tot op de helft zijner hoogte, geleek eene enkele roodachtig- 
gloeijende massa, (zonder twijfel door de duizenden gloeijende 
steenbrokken en rapilli, die, uit den krater in de hoogte ge- 
worpen, bij het nedervallen de afhelling des bergs als met 
eene vurige korst bedekten en die ook aan de niet bedekte deelen 
des bergs, door de uitstraling van licht, dat gelijkmatige vurige 
aanzien gaven); in deze algemeene donkerroode gloed onder-_ 
scheidde men afgezonderde wit-gloeijende stroomen, die uit 
den krater met kracht neerbruisten en die wegens hunne dui- 
delijk zigtbare stroomende beweging uit gloeijenden «modder» 
(gloeijend zand en kleine steenbrokken) schenen te bestaan, 
terwijl de kratermond, aan zijn wit helder licht te onder- 
scheiden, het best te vergelijken was met eenen «kokenden 
a 
