101 
gekende zekerheid gegeven. De analyse van Dr. Horsfield, hoe 
goed ook ten dien tijde gedaan kan niet ke bnstocsnel met 
die van heden. 
De hoofdbestanddeelen der asch, uitgeworpen door vulkanen 
ook in andere landen, zijn meestal dezelfden. Dit bevestigen 
de analyses van Vauquelin, Dufrenois, Elie de Beaumont en 
anderen. Het zijn voornamelijk silicaten van aluin-aarde, kalk, 
magnesia en ijzer-oxyde, — bestanddeelen van mineralen door 
vulkaniteit in hunne oorspronkelijke minerale gedaante veranderd. 
Het verschil wordt voornamelijk gevonden in het zamenstel 
berekend in procent. 
Zonder Dr. Horsfield’s analyse te willen Onneren, wil ik eenige 
punten daaruit aanhalen, die de onzekerkieid derzelve aantoonen. 
Het watergehalte der asch is niet opgegeven, zij is bij gevolg 
als absoluut droog aangenomen. 
De in water oplosbare deelen zijn niet afzonderlijk opgegeven. 
Bij proef Ien III is niet al de aluin-aarde, kalk en ijzer-oxyde 
opgelost, daarentegen is kiezel-aarde opgelost, die niet in n reke- 
ning is gebragt. 
In proef Il zijn de 158 gr. residuum, zonder met kali te zijn 
zamengesmolten en nader onderzocht, als zuivere kiezel-aarde 
aangenomen, hoewel dezelve nog aluin-aarde-silicaat en seleniet 
(gips) bevatten. 
In proef V wordt het verkregen magnesia-carbonaat als bitter- 
aarde in rekening gebragt; ò gr. daarvan bevatten echter slechts 
2,25 gr. zuivere aarde; ook worden 18 gr. seleniet opgegeven 
te bevatten 12 gr. kalk-aarde; — zwavelzure kalk met 2 ato- 
men water (seleniet) bevat echter 52,9 pct. kalk aarde, dit 
geeft in 18 gr. — 5,92 gr. kalk. 
In proef Vl is het ijzer-oxyde door middel van prussias po- 
tassae (et ferri?) gepraecipiteerd, deze reactie geeft een onzeker 
resultaat, het oxyde wordt ook als metaal in rekening gebragt, 
100 gr. oxyde bevatten slechts 69,54 pct. ijzer. 
In proef VIL wordt het verkregen praecipitaat (aluin-aarde- 
hydraat) als zuivere aluin-aarde opgebragt, het bevat echter maar 
65,5 pet. van deze aarde. 
