102 
Niet verder gaande, vermeen ik genoeg te hebben aangeduid 
om de, aan eene van beide analysen te geven voorkeur minder 
twijfelachtig te maken. 
Batavia, den 14 Augustus 1845. 
(was geteekend:) 3. c. A. piepErIcHs. 
In den morgen van den 25*ten November 1845 omstreeks 
ten 4i/, ure, hoorde men in de-Regentschappen Bandong en 
Garoet eenige hevige onderaardsche slagen, vergezeld van een 
rollend geluid, en zag door deze slagen opmerkzaam gemaakt, 
uit den krater van den Goentoer eene «gloeiende rookzuil» 
opstijgen, welke, volgens het berigt van den heer Bosch, zich 
even zoo hoog boven den top van den berg scheen te verheffen als 
deze boven zijnen voet, en welke dus ongeveer 4000 voet hoog 
was. (Hieronder moet Fie dat gedeelte van de kolom verstaan 
worden, ’t welk gloeijend en alzoo zigtbaar was; de donkere, 
niet verlichte massa’s van de rookzuil stegen zeker veel hooger 
op). Zij werd ook nu, gelijk bij de vorige uitbarstingen door 
wit gloeijende bliksemstralen» en roodgloeijende steenbrokken 
doorkliefd, welke laatste als raketten omhoog vlogen en dan 
weder loodregt nedervielen. 
Dit alles (met het onderaardsche rollen en de hevige onder- 
aardsche slagen, welke van tijd tot tijd daar tusschen gehoord 
werden) duurde tot omstreeks 10 uur en hield dus vijf uren 
lang aan, eer het aanmerkelijk in kracht afnam en eer de slagen 
zeldzamer werden. Eerst ten 5 ure ’s namiddags hield het on- 
deraardsche geluid geheel op en het bruischen en woelen in 
den krater zelven eerst ten 8 ure des avonds, als wanneer de 
krater nog voortging, dikke rook- en asch- Kolonie uit te 
dampen. Tot 7 uur (des morgens) was de uitbarsting te Garoet 
zigtbaar, na dien tijd echter hulde zich de geheele berg in 
dikke wolken van rook en asch, achter welke ook de naburige 
‚streken van Passir Kiamis (Z. westwaarts van den vulkaan) ver- 
borgen werden. Garoet zelf evenwel bleef, even als bij de 
