110 
het N. 0. neder en gaat eindelijk over in eene gewone rivier- 
kloof, te weten in die van de Tjibeuroem (de «roode rivier»), 
die alzoo de voortzetting van de zure Tjipapandaijang is. De 
hoogste Z. oostelijke bodem dezer kraterkloof is 6600’ hoog en 
ligt ongeveer nog 7 tot 800 voet beneden den rand der steile, 
maar toch met bosch bedekte bergwanden, die hem bijna in 
eenen halven kring omgeven. Hij vormt eenen ondermijnden, 
van dampen geheel doorwoelden en gevaarlijk te beganen grond, 
waar men bijna alle verschijnselen der vulkauiteit, — zwavelige 
moerassen en borrelende modderpoelen, bruischende solfataren 
en fumarolen, in beweging zijnde en 'uitslingerende slijk-vul- 
kanen en sissende heete bronnen, — op eene kleine schaal en 
in een klein bestek bij elkander vereenigd vindt en waar men 
door het oorverdoovend gedruisch van zoo velerlei klanken, 
voortspruitende uit eene schijnbaar verwarde en toch regelmatig 
terugkeerende werkzaamheid zoo sterk getroffen wordt, dat 
men gelooft in eene fabriek te zijn, waar door ééne enkele 
drijfveer (door de elasticiteit en hitte van dampen) eveneens 
duizenden van krachten en werktuigen geregeld en in beweging 
gebragt worden. 
Midden door dezen krater vloeit de Tjipapandaijang, eene 
niet onaanzienlijke beek, wier aanvankelijk kristalhelder water 
(ontspringende aan de boschrijke wanden boven den krater) 
spoedig troebel en door de dampen verhit wordt, die uit de 
wijde, met zwavel bezette gaten van haren oever, ja zelfs wit 
hare bedding met onstuimigheid naar buiten bruischen. Haar 
water (dat met zwavelzuur bezwangerd en ondrinkbaar ge- 
worden is) stroomt vervolgens naar beneden door de groote 
f, waarin zich de krater naar het N. W. verlengt. De regter 
of N. 0. wand dezer kloof is steiler en regelmatiger dan de 
linker en bestaat uit lagen van trachietische lava van S—A45 
vöet dikte, die evenwijdig op elkander liggen en in eenen hoek 
van 10°, in gelijke rigting met de kloof, naar het N. W. afdalen. 
Aan hunne oppervlakte zijn deze wanden verbleekt, half ontbon- 
den, bijzonder de linker wand, van welke belangrijke gedeelten 
geheel ingestort zijn en met de stukken, die zij vormen, den 
