125 
den berg ontbrak en als ’t ware was uitgerukt. De bergrug, 
die de kloof bovenaan begrenst, is in zijne hoogte aan het overige 
gedeelte van de keten geheel gelijk. Nergens zijn uitstekende 
spitsen voorhanden die tot eenen voormaligen kegelvormigen 
vulkaan, welke zich boven de bergketen verhief, zouden kun- 
nen doen besluiten, de wanden zoowel als de bodem der kloof 
zijn, gelijk alle andere hellingen in den omtrek, met bosch be- 
dekt, zoodat men bezwaarlijk op deze plaats een’ krater zou 
vermoeden, als men niet somtijds uit de hoogste gedeelten der 
kloof, eenige bleke nevelen uit het donkere groen der bosschen 
zag opstijgen, wier beweegbaarheid en gedurige herhaling op 
dezelfde plaats, bij voor ’t overige volkomen heldere lucht, ze 
als vulkanischen damp kenmerken. 
B. Geschiedenis zijner uitbarstingen. 
in de streken Z. oostwaarts van dat gedeelte van de bergke- 
ten, dat onder den naam van Galoenggoeng bekend is, tusschen 
de beide rivieren Tjiwoelan en Tjidandoi, welke beiden, de eerste 
bijna in eene zuidelijke, de andere meer in eene zuidoostelijke 
rigting naar de zuidkust stroomen, lag eene rijk bebouwde en 
bevolkte landstreek, die eigenlijk eene verlenging der helling 
van den berg is, maar zoo zacht naar de lage heuvelrijen der 
zuidkust voortloopt, dat zij gevoegelijk eene vlakte genaamd 
‚kan worden. Het waren de vruchtbare vlakten en berg-hellin- 
gen voornamelijk der districten Tassik Malaijo, Indihiang en Sin- 
gaparna heinde en ver met rijstvelden bedekt en met honderden 
dorpjes, die zich met hunne kokospalmen verstrooid tusschen 
de velden verhieven. Zij waren in alle rigtingen van wegen 
doorsneden, tot aan den voet van de bergketen toe en nog 
verre opwaarts aan derzelver helling, waar men tusschen bloei. 
jende koffijtuinen wandelde. 
Over de rijke vlakten dezer eeuwig groene landstreek 
schoot de middagzon, den S= October 1822, hare door geen 
enkel wolkje noch den geringsten nevel gebrokene stralen. Het 
geheele land ademde kalmte; de dierlijke schepping lag in diepe 
