126 
rust; in het schaduwrijkste loof zat het vogelen-heir verborgen 
en naauwelijks gonsde er nog een enkel insekt. De plantenwe- 
reld had al hare bloemen geopend en dampte hare door nie- 
mand geroken geuren uit in de lucht, die, door opstijgende 
stroomen in beweging gebragt, golfsgewijze aan den gezigtein- 
der trilde. Geen blad bewoog zich en ter naauwernood ruischte 
nog somwijlen de hoogste waaijer van een’ palm, wanneer nu 
en dan van de kusten een zacht koeltje zich verhief. 
Ook de menschenwereld rustte. De arbeiders hadden hunne 
velden verlaten, wier kunstige waterspiegels onder de zonnestra- 
len dampten. Zorgeloos lagen ze op de bali-bali hunner kleine 
hutten uitgestrekt. In de voorzalen (pandoppo’s) der hoofden 
verstomden langzamerhand de toonen van den Gamlang, onder 
wier zacht, melodieus geluid de Javaansche Grooten gewoon zijn. 
im te sluimeren. Ook de dansmeisjes (rongings) werden stil en 
slechts het zachte gekir der tortelduiven, die in talrijke kooi- 
jen voor de landelijke woningen hangen, was — benevens het 
eenzaam geroep van eenen priester, die uit zijne, door het groen 
der boomen beschaduwde moskee de grootheid van Allah en 
zijnen profeet verkondigde, — of het krassen van een achter- 
gebleven pedattie, wiens schijfvormige raderen langzaam op den 
stoffigen weg ronddraaiden, door trage karbouwen getrokken, 
terwijl de voerman lang reeds was ingeslapen, — misschien het 
eenig geluid, dat in de uitgestrekte negorie gehoord werd. 
Het gansche land lag in diepe rust en vrede. De bevolking 
hield haren middagslaap, niet bevroedende, niet droomende — 
dat eenige oogenblikken later uit het binnenste van den Galoeng- 
goeng «somber en bang» haar graflied zou weergalmen. 
Het was één uur na den middag. 
Door plotselinge schokken eener aardbeving uit den slaap 
gewekt, ontvlugtten de bewoners hunne hutten. Een donderend, 
end geraas trof hun oor, en ontzetting beving hen, toen 
ze hunne blikken naar den Galoenggoeng keerden , eene zwarte 
rookzuil van schrikbarenden omvang zagen opstijgen, zich met 
bliksemsnelheid verspreiden, den geheelen hemel bedekken en 
m één oogenblik den heldersten zonneschijn in stik donkeren 
