132 
dent van Soemedang 1) ons niet krachtdadig ondersteund en ons 
niet zelf op onzen togt vergezeld had. Eeníge honderden Javanen 
waren vooruit gezonden, om met hunne hakmessen de wildernis 
eenigermate te dunnen. Het terrein was over ’t geheel vlak, 
maar verhief zich hier en daar tot kleine heuvels of ruggen, 
die voornamelijk uit lavabrokken en hoekige trachiet-stukken 
van één tot drie voet in diameter op een gestapeld en met jong 
houtgewas, vooral met Celtis orientalis L. begroeid waren, terwijl 
de vlakke gronden uit eene fijne, zwart-graauwe aardsoort, 
namelijk uit den vóór 15 jaren uitgeworpen vulkanischen modder 
bestonden, met slechts spaarzaam daartusschen gemengde steen- 
brokken, en heinde en verre bedekt waren met de 10 en meer 
voet hooge Glaga, wier riet- of bamboesachtige harde stengels 
zich ondoordringbaar digt naast elkander verhieven. Hunne dikte 
bedroeg van een halve tot drie vierde duim; zij waren aan beide 
zijden van de tijgerpaden, of van de kleine moerassige sloten , 
die het terrein in alle rigtingen doorsneden en die wij tot onzen 
weg gekozen hadden, door onze Javaansche voorhoede schuins 
boven den grond afgekapt, zoodat wij dikwijls gevaar liepen 
om, als wij struikelden, aan die spitsen als aan de punten van 
lansen gespiesd te worden. Sommige streken vormden wezenlijke 
moerassen of kleine veen- en grasgronden, waarop wij niet weinig 
verrast werden, de bruinachtige rietknoppen onzer vaderlandsche 
Typha angustifolia L. aan te treffen, juist zoo als zij zich aan 
de moerassige oevers van noordelijke meren vertoont. 
Hoe meer het terrein naar den ingang van de kraterspleet 
zich verhief en hoe drooger het werd, des te meer veranderde 
ook de vegetatie; de Glaga-wildernissen, waardoor in labirintische 
kronkelingen de beek Tjikoenir, nadat zij de kloof verlaten 
heeft, heendringt, veranderden langzamerhand in schaduwrijke 
chen die zich tot in de hoogste streken van den krater 
voortzetteden. De breedte der spleet werd door ons, aan haren 
ingang of Tes ‘op anderhalve Eng. mijl. (1425 toisen) geschat; 
ze heen heer Starkenborch Röhineier, wiens hulpvaardigheid door ons dankbaar 
vermeld wordt. 
