134 
verhief zich een rotsdam, die dwars door den bodem van den 
krater, bijna zijne gansche breedte doorliep, de beide zijmu- 
ren echter niet geheel bereikte, maar door dalkloven met schui- 
mende beken daarvan gescheiden was. Deze dam dreigde aan 
ons verder doordringen een einde te zullen maken en zou ons 
ook voorzeker een groote hinderpaal geweest zijn, wanneer de 
rotswand op ééne plaats, die tusschen den linker zijmuur der 
spleet en haar midden lag, niet zeer gekloofd en gedeeltelijk 
zelfs ingestort, gedeeltelijk van boven tot beneden met ontzet- 
tende steenklompen bedekt was geweest, waar langs het mij 
gelukte naar boven. te klouteren. De brokken waren eene tra- 
chietische lava, zeer veel overeenkomst hebbende met die, 
waaruit de kratermuur van den Gedeh bestaat. Hun vorm was 
geheel onregelmatig, de hoeken en kanten scherp en hunne 
vlakten over ’t algemeen eenigzins schelpvormig uitgehold; hunne 
grootte overtrof alles, wat ik nog in andere kraters op Java van 
dien aard gezien had. Het denkbeeld «huizenhoog» is eenigzins 
onbepaald; duidelijker zou het misschien wezen, te zeggen, dat 
een volwassen olifant gemakkelijk onder de bruggen en por- 
talen, welke hier en daar door het dwars op elkander liggen 
der enkele blokken gevormd werden, zou kunnen doorwan- 
delen. Groene voorhangselen van Lycopodiën en ranken van 
mossoorten hingen schilderachtig van den rand van zulke bogten 
en holen naar beneden en omstrengelden de votsklompen, die 
ook nog aan de tegenovergestelde helling van den rotsdam, 
door kloven van één gescheiden, wild opeengestapeld door 
elkander lagen — ware ruïnen van een ingestort gebergte. 
Ik bereikte eindelijk het middenpunt van den rotsdam, welke 
klaarblijkelijk het voorkomen van een? eruptiekegel heeft. Met 
veel moeite had ik een barometer medegenomen, volgens wiens 
stand dit punt eene hoogte heeft van 5590 Par. voeten. Het 
was het hoogste punt van den kraterbodem, ongeveer in ’t mid- 
den van de beide zijmuren. De convexe rug van den dam was 
daar geheel vergaan en vergruisd, en brak overal onder 
onze voefstappen. Overal sisten zwaveldampen op, uit duizend 
emme openingen en-spleten, die in alle rigtingen den met zwa- 
