147 
overblijfselen zijn dier wouden, die weleer de geheele vlakte 
bedekten. 4) 
In het oosten heeft deze vlakte eene flaauwe helling tot aan 
de Tjitandoi, in het zuiden tot aan de diepere dalvormige bed- 
ding van de Tjiwoelan en in de rigting naar het Z. W‚ neemt 
zij eveneens zacht en langzaam in hoogte af en gaat ongevoelig 
over in de bedding van de Tjitjantell, die strijkelings langs 
den voet van het lage, maar uitgestrekte zuidergebergte van 
het O. naar het W. vloeit en zich in de Tjiwoelan ontlast. Hier 
in de bedding der Tjitjantell neemt dus deze hellende vlakte 
een einde, begrensd door den voet van het zuidergebergte, 
Reeds op het eerste gezigt vallen de vele honderde heuvelen 
in het oog, waarmede deze vlakte bezaaid is. Zij staan bijna 
allen geheel op zich zelf en hebben dezelfde regelmatige gestalte 
en grootte. Van de vier zijn er ten minste drie breed- klokvor- 
mig of. hemispherisch-klokvormig en slechts een op de vier 
wijkt van dezen vasten vorm af en is onregelmatig van gestalte 
b. v. langwerpig of kegelvormig en alsdan steiler. De meesten 
zijn tegenwoordig met kort gras en kreupelhout bedekt en 
hebben voor het grootste gedeelte eene gemiddelde hoogte van 
45’, slechts enkelen bereiken 100’ of blijven beneden de 45. 
Zij bestaan allen zonder uitzondering uit hoekige, vulkanische 
rotsklompen van verschillende grootte, wier tusschenruimten 
aangevuld zijn met diezelfde bruinachtige aarde aan welke de 
omliggende velden hunne vruchtbaarheid te danken hebben. 
Aan deze aarde en aan de verweerde korsten der rotsklompen 
kan men de oude steenbergen van die, welke eerst in 1822 
ontstaan zijn, onderscheiden, terwijl dn kenteekenen mede het 
verschil aanwijzen tusschen het uitwerpingsterrein van 1822 en 
die gedeelten der vlakte, die in 1822 niet overstroomd werden; 
want in de in 1822 ontstane bergen en vlakten, heeft eene don- 
kergraauwe kleiachtige aarde de overhand, welke met water 
vermengd eene zwartgraauwe tint aanneemt en als slijk van den 
1) Na de demen verwoestende uitbarsting, welke het groote g getal der oude 
heuvelen vorm 
