152 
De scherphoekige vorm van bijna alle brokken bewijst dat de 
wrijving niet sterk of niet lang van duur kan geweest zijn; zij 
werden ook inderdaad gedeeltelijk gedragen, en door de slib 
of ten minste door dik modderig water, in eenen zwevenden 
toestand gehouden. Dit wordt bevestigd zoowel door de berigten 
der Javanen, als door de, in de steenhoopen van 1822 nog 
voorhanden donker-graauwe aarde, die van deze slib overbleef 
en de ruimten tusschen deze steenen grootendeels aanvulde. De 
Javanen verklaren hunne opeenstapeling tot heuvelen op de vol- 
gende wijze: wanneer de rotsbrokken van 2, 5 tot &’ diameter, 
die door de modderstroomen medegevoerd werden, op een of 
ander voorwerp dat in hunnen weg lag stuitten, b. v. op eenen 
boomstronk of een’ daar liggenden steen, dan hoopten zij 
zich op, nog anderen later door den stroom medegevoerde stee- 
nen stapelden zich daarboven en groeiden zoo, door steeds 
nieuwe toevoer, eindelijk tot hoopen en heuvelen aan: terwijl 
het vloeibare gedeelte der uitgeworpen massa, de slib, met uit- 
zondering van die welke tusschen de steenbrokken bellóte of 
in de holligheden des bodems, of op de geheel vlakke plaatsen 
liggen bleef, langs beide zijden der steenhoopen wegvloeide 
en zich verwijderde. Aldus bleven na het afloopen der slib (die 
dus even zoo hoog als deze heuvelen moet gestaan hebben) 
vele duizenden nieuw ontstane, halfrond-kegelvormige, op zich 
zelf staande bergen achter, die even als molshoopen op de 
vlakte rustten en voor het grootste gedeelte dezelfde hoogte en 
grootte moesten verkrijgen, daar allen door dezelfde krachten 
en onder gelijke omstandigheden ontstonden. 
Deze hoogte was evenwel beperkt en kon eene bepaalde grens 
niet overschrijden, daar zij afhankelijk was van: 1. de grootte 
der rotsklompen; 2. de hoogte van het niveau des modderstrooms:; 
5. den graad van gebondenheid der slib en de hoeveelheid vaste 
stof (asch) daarin voorhanden; 4. den hoek van helling (verval) 
der, vlakte en de daarvan afhangende snelheid van den stroom 
der bewogen massa. (Zoo is dan ook hunne hoogte gemiddeld 
40 voet en overtreft nimmer de 100.) 
Niettemin, blijft de regelmatige vorm van ten minste drie 
