166 
oorspronkelijke woud, 4500’ hoog uitstrekken. Deze wouden, 
rijk aan Podocarpus-soorten, bekleeden dan het overige van 
den kegel en deszelfs kruin tot aan den uitersten kraterrand. 
Onder de trechtervormige kraters van dit eiland is deze eene 
der schoonsten en regelmatigsten. Zijn bovenste rand is eer 
ovaal dan rond, en heeft eenen grootsten: diameter van 800; 
hij is bijna overal van eene gelijke hoogte en verheft zich slechts 
een weinig hooger in het N. W. van het middelpunt, waar wij 
denzelven maten. De trachietmassa’s waaruit hij bestaat, en die 
overal elders op de berghelling zich vaak bloot vertoonen, 
dan eens als bergribben of kloofwanden, dan weer als rots- 
muren die zich steil verheffen en (Z. oostwaarts van het mid- 
delpunt) zelfs naar buiten overhangende bogten vormen en spe- 
lonken, waarin men overnachten kan, — deze zijn hier geheel 
en al overdekt met lagen van tamelijk grof zand, hetwelk door 
een kleiachtig cement te zamen verbonden, eene zekere vast- 
heid verkregen heeft. Dit zand kan in geene eerst kortelings 
geleden uitbarsting voortgekomen zijn, als zijnde het begroeid 
met volwassene Acacia montana, Thibaudia vulgaris en andere 
boompjes. Met zulke struiken, als ook met Gnaphalium java- 
nicum zijn ook de meeste andere streken des kraterrands bewassen. 
Rondom den krater loopt een rhinocerospad : het vormt een 
regelmatig kanaal ter diepte en breedte van eenige voeten; 
bodem en zijwanden zijn volmaakt glad geschuurd, het blijft 
gemiddeld vijf voet beneden den hoogsten kraterrand, doch 
voegt het zich geheel naar de gesteldheid van dezen rand : zoo 
loopt het bij voorbeeld in het Z. en Z. O., waar de kraterrand 
ook naar buiten steile wanden vormt, ter breedte van naauweli ijks 21/5 
voet over hoogten, die men niet betreden kan zonder te duizelen. 1) 
Binnenwaarts bestaat de steile en op enkele plaatsen loodregte 
kraterrand uit naakte trachietrotsen die ribsgewijze vooruit- 
springen, en slechts N. oostwaarts van het middelpunt uit eenige 
*) In kanalen als deze dooden de Javanen het dier door sikkelvormige messen in 
den grond te steken en met mos te overdekken: als nu het dier bergop of bergaf 
komt en daardoor de pooten ver moet uitstrekken, zoo sleept de buik bijna over den 
grond en wordt door die sikkels opengereten. 
