168 
Onmiddelijk na de eerste zoowel als na de laatste dezer erup- 
tien begonnen epidemische ziekten in de vlaklanden van Cheribon 
te woeden, die men pestachtig noemde en die vele Javanen 
ten grave sleepten. Daar ons evenwel niet medegedeeld wordt, 
welke stoffe toen door den Tjerimai uitgebraakt werden: of het 
zand, asch, slijk was, dan of zij zeeproducten, visschen *) met 
zich voerden, die over het land werden verspreid, tot verrotting 
overgingen en de lucht verpestten, — zoo blijft het onzeker 
of deze pestziekten als veroorzaakt door, of als slechts (en bij 
toeval) gelijktijdig met deze uitbarstingen moeten worden 
aangemerkt. 
C. Bezoek van reizigers. 
In de maand Augustus 1857 bestegen Dr Fritze en ik den 
berg aan de westzijde, van Argalinga af. 
Het oudste berigt dat men aangaande eene bestijging van 
den berg van Cheribon vindt, schijnt te zijn wat in de Javasche 
Courant van 2 Febr. 1825 voorkomt. Daar staat dat de 
heer Dr. C. L. Blume den berg op de noordzijde besteeg van 
Linga Jattie uit (een vervallen lusthof des voormaligen sultans 
van Cheribon) en van daar verder over Tjigerabak. 
Zoo veel men uit de beschrijving kan opmaken, heeft de 
gestalte des kraters sedert dien tijd geene verandering onder- 
gaan. Reeds toen was de kraterbodem even zoo als in 1857 
door eene smalle strook van vulkanisch puin in eene Z. W. 
grootere en «N. O. kleinere vlakte van nagenoeg ronden omtrek 
verdeeld. In de N. oostelijke stegen nog zwaveldampen op, (die 
zich in 1857 naar de Z. westelijke vlakte verplaatst hadden, 
terwijl men in de N. O. vlakte geen zweem van damp meer 
_kon bespeuren.) Ook wordt daar reeds gesproken van het bonte 
koloriet des kraters, bestaande uit donkergraauw met roodbruin, 
geel en wit doormengd. 
1) Overeenkomstig met den Pimelodes Cyclopum Humb., welken de Zuid-Ameri- 
kaansche vulkanen (Cotopaxi, Tungurahua, Imbabaru) zoo dikwijls in overgroote 
menigte uitwerpen. 
