169 
In de maanden die bovengemelde reis voorafgingen (Augustus, 
September 1824) moet er eene groote droogte geheerscht hebben, 
want reeds bij het beklimmen klaagt men over veel hinder van 
het stof, voorts wordt er melding gemaakt dat er kort na het 
afklimmen des bergs een geweldige boschbrand ontstond die, door 
eenen N. O. wind aangewakkerd, tien dagen lang om Tjigerabak _ 
woedde en den 28 October nog zulk een geraas veroorzaakte 
dat het was als hoorde men geheele batterijen, in rookwolken 
gehuld, losbranden. 
D. Gedaanteverwisselingen. À 
Gedurende het tijdsverloop dat wij ten opzigte der Javaan- 
sche vulkanen historisch kunnen noemen, hetwelk trouwens zeer 
kort is en eerst wet de komst der Europeanen in deze gewesten 
begint, schijnt de vaste massa van den Tjerimai geene verande- 
ringen te hebben ondergaan. De laatste uitbarsting van 1805 
schijnt uit eene uitwerping van steengruis, asch en zand te hebben 
bestaan en alleen den plantengroei op de hoogste zone van 
den kegel, van den kraterrand af tot op ongeveer 500 voeten be- 
nedenwaarts te hebben vernietigd, waar alles gedeeltelijk bedolven, 
gedeeltelijk door de hitte der uitgeworpene stoffen verzengd werd 
en verdorde. Want iets dieper, naauwelijks 700’ beneden den 
rand des kraters, vonden wij bosschen van Thibaudia’s, wier 
dikke, knoestige stammen en weelderig door elkander gestren- 
gelde takken eenen veel hoogeren ouderdom aanduidden en met 
de aloude bosschen van den Manellawangie konden wedijveren. 
De boschjes echter, die wij hooger op vonden en die zelfs nog 
den uitersten rand des kraters bedekten, hadden alle kenteekenen 
van eenen jeugdigen leeftijd; Gnaphalium javanicum was 5 tot 
4-, Thibaudia vulgaris 7- en Acacia montana 10 voet hoog, de 
laatste met 4 à 5 duim dikke stammen, terwijl Viburnum- 
soorten omtrent dezelfde hoogte hadden. Zij groeiden op eenen 
steenachtigen, zandigen, droogen grond, die bovendien nog eene 
sterke helling had, en echter hadden zij hare hoogte in 52 jaren 
(van 1805 tot 1857) bereikt. | 
12 
