E e c VESTRAE T UNES. DEN E WI Yos E ae CODE M TU. I o M IEEE DU E TET 
* Y - 2 » t. ovi m y t 
^ h h Te RAVES AF 
11 
3, t. 196, Gaertn. Fr. Sem. pl. 3, p. x t. 184,  Sehk. Handb, t. 50, I amk m, - T 2. 
P T E n. 860, Vill. apud Schrad. Journ. be] 5 ?' (1809) p. 409, n. 2, t — Bot. "E , 
f f. 7, Le Maout, yr sn. E omg. ,1868, ». 441. Lob. Obs. p. 227 A ^ Ico . 416, t p tic 
Dur. tiern. ex edit. Venet. 3 p. ? Dalee 'h. Hist. i. I mgd. p. ' ANO, f. TARH iis. pl. 3 
l. 29, p. 378, f. 2, Chabr. Sei iagr, p. Bi f 4, Tabern. Krtb. 2, p. 4244, f. 1, fa on. k 832, f. 
~ 
Generatim ($) Flor. Jul, Aug. Fruct. Aug.-Oct. Per region. oceanic. 
(humidiorem) frequentius 
egi in Pyr. Canti ok supra Baigorry l. d. Gorge d Isqueta, die 29 
Jun. 1841. Habeo a Deville ex Argelez et ex Suillan (qui postremus 
locus quidquam dubius est) Pulere fructificantem observatam, laetis- 
simus e Pyrenaei rediens à la côte de Lannemezan, die 6 Oct. 1841 
quoque. 
Nec folia, neque flores stricto sensu verticillata sunt, unde nominis 
specifici mutatio opportuna imo necessaria promit de lut ulento scrip- 
tore, ut aeque de exigua stirpe et homine prodivit Suffrenia filiformis! 
Polygala repens Lobelii, Dalechampii, Tabernemontani, a G. Bau- 
hino inter synonyma ad hane speciem relata, obscura admodum comi- 
tatur icone (florum agyi defectu contemnenda), a qua prudentius 
abstinendum fuisset. Sed pejus actum fuisse arbitror ab iis, qui hancine 
prolationem ad Polygalam dini ssam attulerun 
Perperam Fabricius l. s. c. una citavit ad Serpyllariam 1 quae 
hujus loci est, duo J. Bauhini loea, quorum alter, Font- , me judice, 
ad remotissimam pertinet Td Stellinam. stagnalem N. 
e vita a plantae haud tute mihi constitit. Novi auctorum dissidia; 
fidem a Gmelin (C. Ch.) ae sent qui hane edidit notam: « Planta ex 
seminibus in horto eultà omnino annua, nec perennis » Fl. Bad. Als. 
; p. 183; et annuam absolute eam declararunt Brotero Fl. Lusit. p- 
302, n. 1, Willd. En. p. 312, n. 3 (L) Hrt. Canthr. ed. 13, p. 751. 
Perennem esse stirpem. crediderunt Schkuhr, Wimmer, Desfontaines, 
Aiton, Kirschleger, Gaudin, Roemer, Schultes, De Candolle, Lestiboudois, 
Godron, mith, Hooker, Arnott, Babington. Et annuam aut biennem 
dari quidam dubitarunt, "Cosson, Germain , Godet; annuam aut peren- 
nem Dietr. Fl. March. p. 574. 
Herniaria Gesn., Lobel., Dod., J. Bauh., Tournf., L. Quis hodie 
eis fideret in herniis ? 
Herniaria incana (Penae et mus Lamk. Dict. 
Polyg. ete. Pen 304 cum fg . Bauh. Pr. p. 131, n. 4, qui ipse ad Monspel., 
ubi et nos “legimus, "seien rac a = DC. Mr. fer 379, n. mo b, Loisel. Fl. Gall. ed. 2, p. 183, 
n. 3, Gaud $ 2, n. 574. H. hirsuta b DC. Dub. p. i97 . 8. H. hirsuta la Peyr. Herbr., quo 1ad. speeim. 
un.; H. ri ET kk ex Fenzl ap. Tab du Junka et em oir 107; H. fruticosa Host A. ,ex 
Vis. D ain T. incan. et H. hirsuta (Pall. It.) M. a Bieb., ex Fenz s. c. Lob. Icon. 2, t. 85, f. 1. 
9%} Flor. Maj. Jun. In Pyr. Atax. orient. eum Olea, solo calcareo, 
rara 
Habui Narbonne a Delort. Ad Villeneuve mont. Corbar. vidit Timbal. 
H. incana Koch Syn. in Istria indicata pertinet ad H. cgit nan 
Sibth. Sm., ex Grisebachi sententia, Spicileg. FI. Rum. Bith. p. 216, 
cui spectat H. incana f latifol. Fen e in Ledeb. Fl. Ross. 2, p. 161. 
H. fruticosa Host A. ed. 2, p. 318, n. 3, hue cum Visiani addueatur, 
sed excludantur Desfontaines et J. Doch: ab illo prolatae auctoritates ; 
descriptio potissimum ab Host ad litteram translata. Notandum quoque 
est hodie H. fruticosam Desf., non L., H. Fontanesii Gay nuncupari. 
