18 
symbrium Thalianum Auctor. in quorundam mente sistit pro T'elephio 
veterum, referente Dalechamp. Denique hnperatus pro T'elephio legit- 
timo suscipere nostram plantam, fallaeissima procul dubio sententia. Cur 
genus Dioscoridis dixit Spreng. Gen. n. 1223: 
Primi hane pertraetarunt speciem Pena Lobel. Adversr., si recte 
video; neque obstat si flores aureos dicunt, nam specimina exsiecata , 
nec viva, ab eis observata, petala in luteum colorem conversa ostendere 
potuerunt, ut jam observatum est a J. Bauhino l. infr. c. Illis stirpem 
exsiccatam misit Jac. Raynaudet Pharmacopola Aquisentiensis, qui eam 
exceperat e monte Bonaventura, non proeul ab Aix. Ego genus huie 
consecratum volui, despecto Dulaci nomine. 
? 
Raynaudetia mediterranea (Penae, Lobelii a Raynaudet) Nob. 
Helianthes, ete. Pen. Lob. Advrsr. p. 405. Telephium Imperati L. Sp., Koch p. 279, Bert. 
3, p. 499, Gaud. 2, n. 729, DC. Dub. p. 195. T. Imper. La Peyr. Herbr.; Merophragma terrestre Dule. 
Schk. Hanb. t. 85, Gaertn. Fr. Sem. pl..2, p. 221, t. 129, f. 4, Le Maout Decsn. Botanq. (1868) p. 441 
fig. i 6. 2, t. 115, f. 1, Clus. Rar. pl. h. 2, 1. 4, p. 07, f. 3, Imper. Histor. Natur. ed. Neapol. 
p. 758, f. infer., ed. Venet. p. 662, f. super., J. Bauh. Hist. pl. 2, 1. 13, p. 90, f. 4. 
d, Flor. Jun. Jul. Fruet. Jul. Aug. Per region. mediterr. in calidior. 
cum Olea, vix super eam, transfügiens e finitima Hispania in latus 
septentr. Pyrenaeor. medior. ubi vix perdurat, nec inde descendit. 
egi in Pyr. or. ad Estagel et ad la Virgen de Pena, diebus 14 
Jun. 1843 et 17 Jun. 1840. Habui e Gèdre, ab Hispania inveetum (ut 
puto) a Bordére. Observavi supra la Nouvelle; in montibus Corbariens.; 
ad El Seo de Urgel, ad Orgaiiia in Sierra de Loarre, ad San Cosme de 
Guara, a la Peña de Uruel, ad Iebra, a la Pena Montanesa, ad Sal- 
vatierra, Languessa, Rocafuerte. Ad Vereillhes (Corbrs.) legit Gautier. 
olebatur haee planta Florentiae a Josepho Casabona, qui semina 
ad Clusium mittebat, anno 1584. In Anglia innotuit tantunmodo ab 
anno 1739 ex Don; ab anno 1658 ex Aiton; enumeratur certe a Mo- 
rison Hort. R. Mes. 1669 in p. 201. Sed hoc parum interest. 
Tribus 3* POLYCARPEAE DC. 
carpon Loefl. In Hist. pl. Lugd. 1, p. 144; a seminum 
copia Polycarpon denominata est Seleranthi species, 
n c TAEDE esse volunt, sed quae mihi Sel. annuus potius 
demi i icta disputatione de validitate Linnaeanae speciei hodie a 
is de in i i 
pa ines Loefling et cum eo Linnaeus, nomen ad aliud genus 
: $ unt, quamvis istud fruc 
mmutare t; i i ; i 
ae iri nolui, ego qui ÉErucaginem suscepi quoque 
: um Adanson Latinorum Anthyllidzn ullam huc adduxissem, 
quas aliusmodi interpretandas censeo, - 
bep alleri gr. Hrt. Gotting., ad hoe genus citat DC. Pr. 
o6 + UO i i i iem 
pe E quae m eum bene cadit quoad primam Halleri speciem, 
* P- 29; non pro secunda T'richlide 
quae ad Pharnacsum Cervariam. L, pert 
Polycarpon tetraphyllum (Anguillarae, Caesalpini) L. fil. Suppl. 
Ang. S - 264. Paro 
empl. i 
54, p. 980. x ra nich., Caesalp., Herbr, Peet (1563) fol. 55, n. 130, De Plants. p , 
omnino P. peploid, pe). Pini - 6 pe 894, n. 4, aud. f, n. 298 ris Sard. 2, n, 466 (exen 
Dunalia p. Bae ul n E Reprt. Fl. Ligust. n, 673, DÉ. prin MAINS Sch. cr. n. 16, 
DUM Madr, p. 301. La Peyr, Herbr., P, diphyllum Cav. uberr. confirm. Ho- 
Li 
inet 
tum simplicem, nee compositum gerat. 
pentastemone Hall. Ibid. p. 26, 
P 
: 
Jour bos 
