xs 
51 
de Ayerbe, die 3 Jun. 1850. Observavi ad Huesca, ad Pons, a las 
Salinas de Cardona, ad Rosas. 
Individua ad Antigua lecta ostenderunt semina alata et aptera; sed 
ambas hasce seminum formas in uno eodemque individuo mihi videre 
n contigit, ut se vidisse testantur Schimper apud Spenner Fl. Friburg. 
3, p. 842, n. s Koch l. e. n. 3, Hohenacker et Fenzl, apud 
Ledeb. Fl. Ross. 2, p. 168, Lus. 1. 
Legebam in solo sabuloso aprico, ubi caulis ad terram stratus et 
diffusus manebat; folia, in hae forma ex Antigua, brevia et tenuia, 
petala parva, rubra. 
Speeimina e Lojola eruta ferunt semina alata, sive marginata; vi- 
vebant in limosis, sub-umbrosis locis, inter herbas; eaules saepius ascen- 
dentes ostenderunt, folia corrosa, petala albida cum margine roseo, apice 
et dorso saturatiora. 
idi insuper plantam interdum grandem, pinguem et robustiorem, 
ut vix dubitarem ei referre S. macrorrhizam (Requien) Gren. Godr. 
Suleus foliorum in superiore pagina ad ejus basim tantummodo inspi- 
ciebatur, generatim vix tertiam folii partem pertingens. Margo mem- 
branaceus in sepalis aveniis plus minus manifestus. Petala variabant 
(ut alibi quoque), calyce tum majora, tune minora, quod saepius oc- 
eurrebat. Superior plantae pars, peduneuli, ealycesque piloso-glandulosi 
apparebant, sed semper inodori. Sapor plantae sub-salsus. 
uae ex Ayerbe provenit planta peculiarem ostendit faciem. Ra- 
mosissima est, diffusa, gracilis, foliisve praecipue tenuibus conspicua, 
stipulisve parvis, paniculis divitioribus, petalis minutis, seminibus apteris. 
Petala ealycem non aequant, nec in ullo individuo eum superare vidi. 
Pedunculi deflorati occurrunt refracti, sed hoc non semper. Video meam 
plantam multam secum ferre similitudinem cum Alsine patenti Gay. 
Responderet ne Spergulariae diandrae (Guss.) Lebel? cf. Ar. diandram 
Guss. Sic. Syn. p. 501, n. 8, hodie Spergulr. salsugineam Fenzl (in 
Ledb. s. c., n. 3), denique Lepigonwm salsugineum Kindb. Monogr. p. 42, 
n. 24, t, 3, f. 30. 
Lepigonum capillare Kindberg et Lange (cui perperam relata fuit 
Arenr. purpurea Pers.) alienis ab hae nostra praedita est characteribus: 
de illa egit Lang. Deser. ill. pl. nov. p. 4, t. 5. 
Non solum hie duas propositas stirpes ceu ejusdem speciei lusus 
consociavit Moris Sard. 1, p. 278, sed et S. rubram Pers. ( Alsin. rubr. 
Wahlenb.), et S. macrorrhizam s. c., eum iisdem una comprehendendas 
censet, l. c., p. 219 sub n. 182. Postremae harum sententiarum favet 
Seubert, Azor. (1844) p. 45, n. 332, laudatque eam Bromf. Vectens. 
p. (6, n. 3; dederantque ante omnes DC., Duby l. c., p. 1025, ad in- 
sequentem reapse speciem illam adducendo. Non sic Lebel, qui S. ma- 
crorrhizam ceu speciem propriam sustinet, non solum, sed azoricam stir- 
pem, eum Kindberg (n. 14) sub ©. azorícae denominatione admittit. 
Nos adhue supersedimus: adnotantes, Morisium praecessisse Cam- 
bessedes, Balear. n. 84, uniendo S. salinam et rubram, addita var. Y 
sub qua offertur Ar. fimbriata Salzm. pl. exsiec. e Tanger., quae evenit 
Lep. fimbriatum Kindeb. Monogr. n. 5, t. 1, f. T. 
Spergularia rubra (Caesalpini, G. Bauhini) Presl, Delic. Prag. p. 65, 
lin. 4, ex Pers. Syn. p. 504, n. 49. 
