yp. arvensis et Sp. pentandra, male definitae sunt a pluribus, inter 
quos denuneiandi sunt praesertim Seringe, Loiseleur, DC. Du Ms 
Noulet, Mutel, Mérat, Schmitz et Regel, : Delastro. Isti, et t Bertoloni 
quidem, qua sumus aetate! , folia verticillata dicunt, quae talia reapse 
non sunt: habentur nam duo foliorum M. oppositi verticilla- 
strum effieientes, uti plurium Labiatorum flores. Melius distributionem 
hane definierat Koch (sub-fasciculato-ver ticillatam), quem immerito Ber- 
toloni contempsit, veterum tenax imitator, nisi de Anglis ageretur. Se- 
mina nuda (scilicet ala io tren destituta) de S. «rvensi pope ram 
dicere Loiseleur, et eum eo Mauri, Rommr. pl. C. 13, p. 23, quae 
talia non semper capsula detinet, e  pierinm observationibus, meisque re- 
petitis. Staminum numerus, nisi fallor, in utraque specie variat, nihilque 
vere constantis offert. Saepius tamen decem adstant in g. ar vensi , 
quinque tantum in S. pentandra. In harum prima specie stamina sex 
ad decem ipse numeravi, quae a quinque ad decem variantia jam di- 
xerat Scopoli, Fl. Carm. ed. 1 (1760) p. 499, n. 8, mox Pollich FI. 
Palat. (A116). p. 453, n. 446. Sed et in S. pentandra stamina decem 
fertilia deprehendit Weber, Spicileg. Fl. Goett. (1778) p. 15, n. 49; 
eaque constanter decem viderunt Willden. FI. cei Pr. (1787) n. 488, 
oree EM. Hal. ed. altr. (1788) n. 443, Spreng. Hal. ed. 1, p. 140, 
c 
Caeterum ©. arvensis et S. pentandra eodem tempore saepe florent, 
quidquid dicant Weber, Leysser, Willdenow, Loiseleur, Rebent tisch , 
Ko h, Delastre, Boreau, Schmitz et Regel, Noul ig Go et, Brébisson. 
S. pentandra prae arvensi glabri t, et i a Linnaeo videbatur 
(Mant. 2, p. 390): rem eodem pvo Moench. En. pl. Hass. 
. 916. 
Illa insuper minor est, simplicior, minusque foliosa, seminibusve 
diversa. Peduneuli cum fruetu refracti in utraque specie vidi, quae 
iterum erecta deprehendi in S. pentandra seminibus effoetis. Surculum 
in pagina inferiore foliorum a Koch depromto pro S. ervensi a pen- 
tandra (quae eo caret) jecur revera ita se habere ego repetita 
observatione confirmavi, cum utriusque speciei individuis ad manus. 
Itemve bonae sunt notae e inis erutae a Koch. Haec dixi, ne 
quis suspicionem Weberi, Smith. Graec. Fr. n. 1019, confirmatam etiam 
in Engl. Fl. V. 2, p. 336-7, n. 1, vel a Moris Sard. 1, n. 183, Wirzen 
Diss. pl. offic. Fenn. (1831) n. 126; Hook. et Arn. Br. Fl. ed. 8, 
p. 154, me unquam laudaturum fore "credat, MM hasce species, natura 
invita, in unam confunderem, ut fecit Ho st F usir.; p. 061, n. L 
Transitum S. vulgaris et sativae in unicam ien (arvensem) egonet 
confirmavi ad Lannemezan, alibique. 
- Spergula pentandra (Richer de Belleval) L 
Rich. de Bell. figur ; Pl ex Gilibrt. Demonstr. totqs. p. 56, et species ad «p rwr Y 
abundt. Koch p. A n. 2, Bert. 4, p. 773, n. 2, Gaud. 3, 5 Tini. Lais. Fl. Gall. e ed. 2, p. 325, 
DC. a ^ e . Fenzl apud Ledeb. Fl. Ross. 2, p- n Ae xy Fi Berol. y 
». 158, “pent tdr. et S. Morisoni Bor., Gren. Godr, r jé ^ € vis OiSS. , Inox 
Reutero. ident nl cire Flor. Dan. t. 1930, Fl. Batv «913, infek gee ‘Heft Ei em bus 
t DRA . 2. Dillen. omne rd. Nat. curiosr. (1717) Cent. 54e v. ines t 1 (ef. Giss. p. 40); Moris 
Hist. pl. Gia: 2, Sect. 5, t. 23, fig. ante ult. eum numrs. 13, 
Flor. Apr. et per ipia Fruct. Maj. per Æstat et Autumno 
ineunte. Frequentius obvia per Pyren. orientales. 
egi in Pyr. or., Boin supra Ceret l. d. Puig d entreillas, die 
