84 
poninam) continet, subduleem. Ejus decoctio inservit huc et illue per 
Europam ad pannos quadantenus mundandos, praesertim eos qui de- 
lieato tinguntur colore. Verum prae Saponaria praestantior est Gypso- -— 
sophilae Struthii radix, e qua eumdem principium eduxerunt. Duleior 
est in hae planta caulis, amara folia, inter utraque radix. 
Sunt qui mordicus sustineant hane esse Struthium Hippocratis, Dio- 
scoridis, Plinii. Codex Rer. medicar. Dioscoridis, Florientae Bibl. Laurent. 
Plut. 72, n. 16, sub nomine Herbae Lanariae figuram offert plantae, 
quae diceretur S. officinalis. Levinus Lemnius, Herbr. Arbor. Bibl. 
explic. e. 10, existimabat hane esse Zerbam Borith Ebraeorum; sed 
Langius (I. M.), Dissert. Bot. Theol de Herba Borith (1703 Altod.) - 
Hille et Olaus Celsius, Hierob. p. 451, tam Herbam Kali, quam sa - 
ponem inde deductum Borith nomine salutatam fuisse arbitrabantur — 
liller, Hierophyt. P. 2, p. 67-9 eamdem ut dixi tutaverat opinionem 
(1725), fassus Struthion, seu Lanariam veram, sui aevi botanicis ignotam 
fuisse speciem, l. c 
Sed ne suscipiant, quaesumus, botanici Lanariam Aitoni pro planta 
Hoaemodorea, sed retineant. Argolasiam. Juss. 
SECTIO 2. BAOTIA Nxcx. N. 
Saponaria Ücymoides (Dioscoridis) L. Sp. 
Dioscor. l. 4, c. 
n. 3, Bert. 4, p. 530, n. 1 et V. 5, p. 628, Gaud. 3, n. 974, Gmel. Bad. Alsat. 4, 
Dub. p. 74, n. 3. La Peyr. Herbr.; S. ocymifolia Salisb. Pr. p. 302, n. 2; S. 
Bauh. ; S. viscosa Dule. Jacq. Austr. append. p. 39, t. 23, Sturm Heft 39, Reichnb. Icon. C. 16, t. 243, 
f 4994, Cav. le. deser. 2, p. 29, t. 134. Lob. Obs. p. 185, f. 1, Icon. t. 341, f. 2, Dalech. Hist. pl. Lu 
2, p. 1429, f. 2. Camer. Epit. p. 739 dubia. J. Bauh. Hist. pl. 3, ). 29, p. 344, f. 2. 
9) Flor. Apr-Aug. Fruct. per /Estat. Obvia potissimum per montes 
calidiores. 
p: 
minor Quorund., ex J — | 
n Pyr. Arag. ad Benavarre, die 18 Maj. 1846. Habeo a De. — 
Legi i 
ville ex Cazau Frechet et ex Cadeac et ex Vieille d Aure. Observavi | 
in Valle de Roncal, ad Vinies, Graus, Torva, Monsec; ad St. Béat, ete. 
Radix crassa, herba molliuscula, panieulae florentes pulerae, flores 
amoene rosei, aut rubri. Statio in rupibus, aut in declivibus plantam 
sane speetandam offert. 
LONE REED flores fasciculatos dicerem cum Seringe in DC. Pr. et cum 
DC. Duby; vel eum Godr. Gren. Fr. p. 225 en grappes dichotomes; 
aut cum Koch corymbosos paniculatos. Sunt flores paniculato-trichotomi, 
extremis ternis, binis, aut solitariis; cum ejusdem paniculae pedunculis 
et pedicellis patentiusculis, invicem intricatis. Pedunculi et calyces ge 
neratim e rubro fusco colorati, suntque insuper glandulosi. Dentes €0* 
lorati ad. faucem petali (coronam e cientes) excurrunt decolorati in 
unguem ipsus petali veluti laminae praetenues, ad medietatem unguis 
quidquam dilatatae, sub illius fine iterum inst atae. 
erbum emarginatum de petalis (a Kóch) aüdhibi tum, mihi reliquen- 
lam percipio emarginaturam. i 
Tm ; cum planti ibam (a , 
cimma e Cazau P rechat): « La Siedler i prp pee 
fig e Vieille Aure sont luisantes , bronzées T abord, noirütres € 
Weide pde sae. is de Cazau Frechat sont plus claires, couleur 
carmélite, ter 
nélite, ternes, et non luisantes. Les granulations sont allongées, 
