OU a ARE AM C xcIE M AR Er. cs SS LY dapek er vut e 
s £ E EE e us E S A UU - 
e "e : $ LA 
91 
Spruce (R.) apud Hook. the London Journ. of Bot. T. 5 (1846) p. 422. 
Reapse ego quidem semina laevia in hujus Gon speciei specimi- 
nibus pyrenaeis non vidi. 
Primus Haller, Helv. p. 392, n. 901, rectam de D. diminuto L. 
sententiam edidit. Mox Linnaeus ipse, Mant. alt. p. 384, dubium pa- 
tefecit, num potius considerandus foret ceu varietas. D. proliferi. Abso- 
utam sententiam, sub hodierna generali denominatione D. proliferi 
emisit Villar, relato hiie synonymo; nec alium ante eum hoc 
egisse compertum habui. Judicium hocce sero confirmavit Smith FI. 
Gr. c. hisce verbis: « Varietas in solo steriliore haud infrequens; ca- 
pitulo unifloro, est D. diminutus L. Sp. et Willd. » Sed Willdenow ad- 
notaverat: « D. diminutus est forte sola varietas L^ wet tian (proli- 
i) » Sp. pl. Decandr. p. € n. 8, cf. etiam Reichard. Syst. pl. 2, 
p. 334, n. 6. Ipso Smith teste ( Trans. Linn. Soc. Lond. 2, p. 295, n. 7) 
desideratur specimen D. diminuti in Linnaeano Herbario. 
Figuram Fl. Dan. t. 221 mihi recipere non libuit. 
Diosanthos proa (Desfontaines) St. Lager. 
anth. dimin. Desf. Fl. . p. 345, wes Herbr., ex I Dianthus velutinus Guss. Ind. sem. 
h. Peer dm (1825), M. Sicil. pr n. 2, Bert. 4, p. 551, n. 5, Moris Sard. 1, n. 147, De 
:Notrs, Repr'. Fl. Ligust. n. 233, A Pios, n. 2. D. prolifer La Pevr. Herb. pien D. diminutus 
T FI. tiom) pte 1847); T a velutina Fisch. Mey. Lall. Ind. I hrt. Petropol. 1829. 
PI. . 32, Roichenb. con. C. 16, t. 247, f. 5010, Timb. 1. SÉ ASULE 
Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. In Pyr. or., Roussillon, et 
Catal., cum Olea 
gi in St. Jean Pla de Cors ad Vivies, die 3 Jun. 1845 in ma- 
ritimis S Cuba. ad San Feliu de Guixols, die 14 Jun. 1860. Observavi 
ad Narbonne au Pech de l meo. et à Villeneuve; ad Perpignan , ad 
Castello de Ampurias, ad F: 
stello de Ampurias et prope [caes tem video in hosce Cor- 
quae in Pyrenaeis sim vivit. 
Dubia tantisper sunt specimina e San Feliu de Guixols, quae si e 
seminibus muricatis hue adducuntur, e foliis per marginem serrulatis 
d D. proliferum traherentur. In iisdem ealyces non sunt prorsus ende 
sed aliquot pilis, vel scabritie scatent, in costis praesertim, vel in e 
re arte. 
D. prolifer Flor. Gr. ad hane speciem laudatur a Reichenbach Icon. 
-Pp 43; Gussone, l. e., n. 1, inter utramque speciem ferme ambigere 
iconem dicit, sed Bertoloni ad superiorem speciem absque mora retulit, 
et hane sententiam confirmavit Griseb. Spicil. Fl. Rum. Bith. p. 185, 
n. 48, qui sub T. velutina F. M., n. 49, Reichenbachi iconem adduxit, 
sed ejus synonyma ex 
D RIEA Baer e Morée Add. emend. p. 340, n. 548, cum 
tab. in p. 343, D. velutino affinis est, sed isto aa. florum ca- 
sevi grandioribus gaudens, petalis majoribus, eorumve limbo cre- 
