94 
uno ad quinque congestoram in pedunculis variae longitudinis; in hisce 
petalorum lamina plus minus producta, barbata, maculata, aut colorata 
inspieitur; vidi interdum ad medietatem laminae puncta atrofusea in 
speciem lineae erebre continuata, quasi genitalium corona, aut honos 
essent, et quoad colorem ad citrinum usque descendens. Nota de 
petalorum lamina ineiso-biserrata adeo constans non est, ut suscipi 
possit inter specificos distinctionis characteres, cum Reiehnb. Cent. ]. c. 
p. 91 de Ds. Seguieri et aspero. Et petalorum dentes plus minus pro- 
fundi occurrunt. Multum etiam variant ealycinae squamae, quae interdum 
tubum adaequant, interdum illum vix pro media illius parte attingunt; 
illorum aristas constanter patulas, directione aequatas observavi ad 
Camprodon; aliqyando. coloratas offendi. 
Sunt in hae specie caules modice scabri; folia subtrinervia, serru- 
lata, denticulis superne rarioribus, sed evidentioribus; calycis dentes 
pilosi; florum odor, nec tam suavis est, neque adeo acutus ae in D. va- 
riabili (monspessulano. Auctor.). 
Bertoloni observatio: « Plantae serotinae, vel septentrionaliwm locorum 
propriae magis vergunt in varietatem x » l. c. p. 541 lin. 2-4, non est 
inconcussa, nam haec species per Pyren. orientls. merids., Catals., loca 
interdum ealidissima inhabitat, Caeterum jam dixi de plurium specie- 
rum confusione sub D. Carthusianorwm Bert. D. Seguieri et D. asperum 
adhue separant DC. eum Duby, Colla. 
Separat cum DC., aliisque, D. alpestrem Balbis adhuc Bertol. p. 565, 
n. 16, quamvis Balbisii stirpem, e specimine ipsius auctoris cum D. Se- 
guieri comprehendere non dubitaverit Koch 1. C., et quem, pariter e 
speeiminibus Balbisianis, num ad D. asperum, vel ad D. nitidum si 
traheret dubius steterit Seringe apud DC. Pr. 2, p. 358, n. 30. 
Sit necne haec Balbisii planta bona species ultra inquirendum 
est; sed D. serratus La Peyr. Hist. abr. pl. Pyr. ad eum relatus a 
Bertoloni, e specimine Pyrenaeorum (ut puto orientalium) a Bonjeannio- 
aecepto, a meo non diversus judicatus est a me ipso, quando, mense 
Sept. 1846 sub auspiciis Prof. Boisgiraud, iterum La Peyrousei Her- 
arum consulere mihi benevole concessum est 
a 
e V illari descriptione, Duuph. 3 aut 4, p. 504, n. 2, in qua caules et 
folia. glabra dicuntur et istorum vaginae per caules trilineares, limbo 
Vill. (non Lamk.), calycis squamis saepe tubum attingentibus, corollae 
diametro pollicari, limbo profunde secto; quae omnia, quamvis agatur 
de specie admodum variabili, attamen in eam mon intrant. Caeterum 
harum stirpium junetio dubia fuit Gaudino, et D. Seguieri Chaix apud 
ill. reliquit Bertoloni. Quod si palam foret , sub nomine D. Seguieri 
descriptam fuisse à Villar speciem ab illa Seguieri diversam, tunc 
niu a b Capite. pro ea nullo pacto tolerandum foret; s e 
ín 9 probabile videtur, ex quo Galli ipsi rem à Koch statutam 
: Saee et confirmarunt. Agitur forte de Villariana descriptione minus 
D. collinus W; st. Ki - . istinct 
videtur species Beala aE Dn ma saie, MM 
icone eum judicavit, 
qui, ut apparet, non e specimine, sed 
ne dicam pone Hosti auctoritatem, Fl. Austr. 
