* 
101 
emittens caudiculos prorepentes, e quibus hinc inde exeunt cauliculi 
annotini floriferi, aut tantum foliiferi. Cauliculi pollicares, sesquipedales, 
ascendentes, glauci. 
Folia semipollicaria, aut pollicaria et sesquipollicaria , recta, sub- 
arcuata, subulata, glauca, inferiora quidquam prae superioribus obtusa, 
supra canaliculata, per marginem serrulato-scabra; dantur aliquando 
olia superiora acutiuscula. 
Flores occurrunt solitarii et paniculati, pallide rosei, aut rosei, rarius 
rubro-violacei ; suntque fragrantes. Pedunculi etiam in luxuriante planta 
uniflori. Squamae calycinae ovatae, mucronatae, interiores angustiores, 
a foliorum forma et natura minus recedentes; interiores latiores, minus- 
que membranaceae. Calycis dentes saepius inaequales. Petalorum la- 
minae dentato-multifidae, area intermedia obovata, glabriuscula ; interdum 
barbatae, quales ad San Sebastiano percepi. 
Antherae aristatae, loculis inferne distinctis. Perperam Koch, Syn. 
p. 107 sub n. 18, petala semper imberbia praedicare, foliaque obtusa, 
caulemve uniflorum. Patet ipsum pauca, nec adeo solemnia specimina 
inspexisse. Candolleana descriptio etiam (Ic. Gall. rar. p. 12) videtur 
confecta ad minus pulera minusque evoluta individua, utpote quae aliis 
quoque mendis peccet. 
Variant petala colore sublilacino, lilaceo, carneo; et ferme albo 
etiam; variat in eis lamina plus minus basi maculata et pilosa, apiceque 
tenuius laciniata, ut et latitudine et angustia. Valde angustam laminam 
observavi sub Lejona in flore ad mare decerpto, in quo petala non 
quinque tantum, sed septem aderant, diminuto revera staminum numero, 
quae octo tantum inspiciebantur; observavi quidem calycis dentes in hoc 
flore irregulares: dissectum exsiccatumque florem pro Herbario seposui 
et conservo. 
Optima species a Sprengel, Syst. Veg. 2, p. 381, n. 76, a Dietr. 
Syn. pl. 2, p. 1550, n. 1, perperam ad D. arenarium allata. Sep- 
tentrionalis ista ab occidentali nostra videtur praecipue distincta, quia 
tota gracilior, foliis angustioribus praedita, squamis calycinis brevibus, 
obtusioribus, petalorum laminis solemnius pinnatifidis et multipartitis, 
magisque barbatis. Patria, denique, septentrionaliore, neque semper s 
tionis maritimae incola, a qua nostra species non recedit, quantum ego 
perspectum habui. D. arenarium videas apud Dietr. Fl. Bor. v. 7, 
n. 491, Sv. Bot. v. 3, t. 612, ete. Galli, cum Thore s. c., pulcram 
speciem pro D. arenario susceperant, et sub hoc nomine describitur et 
figuratur a DC. l. c. ; 
xima est D. gallici affinitas cum D. variabili Seg., cujus num 
foret tantummodo varietas solo arenoso, maritimo enata dubitavi. Reapse 
calycinae squamae quidquam breviores, et humilior generatim planta 
est, magisque caespitosa foliisve quidquam rigidioribus notanda; quae 
num sint constantes et sufficientes differentiae, ulterius observandum erit. 
Neque suspicione careo D. monspeliacum ĝ foliis caulibusque abbre- 
viatis e St. Jean de Luz a Seringe, in DC. Pr. p. 365, n. 110, ci- 
tatum, hanc de qua agimus speciem potius referre. 
Diosanthos variabile (Seguieri) Nob. 
„ „Seg. PI. Ver. p. 437, n. 4, 5, fidn. Poll Fl. Ver. 2, n. $12, ast certa syns. exclus.: loea a Seguier 
citata, a Bertoloni Lied BA. Dianthus monspeliacus L. Sp., Koch, p. 107, n. 20, Bert. 4, 
A aat 
Hae : 
HSON 
A a es 
Ed LEE "Ue WE 
ioca 
