117 
Agitur, forte, de hybrida stirpe exorta e V. sylvestri et V. alba: primae 
habet laminam petali inferioris emarginatam et concavam; petala. late- 
ralia semibarbata, habitumve multicaulem, vel multicipitem: secundae 
faciem, foliorum inferiorum formam, hirsutiem et herbae colorem. Ipso 
imbal comite egomet plantam legi supra Toulouse, secus le Touch, die 
27 Apr. 1853. Petala gerit, quoad colorem, in fundo albida, ad extre- 
mam unguis partem violacea. 
Alteram semper ejusdem speciei varietatem me legisse credo secus 
Garumam ad Blagnac, die 3 Apr. 1853, et haec quae certo nullum 
expirabat odorem sub hora tertia pomeridiana, proxima admodum est 
V. hirtae L. revolutae Heuff., Reichnb. Ibid. t. 5, f. 4493, simulque 
V. ambiquae Waldst. Kit. Pl. rar. Hungr. 2, p. 208, t. 190, quae lusus 
V. hirtae existimabatur a Koch Syn. ed. 1, p. 83, n. 4, mutato dein 
consilio, et pro peculiari specie recognita, in ed. 2, p. 90, n. 8. De 
hae V. ambigua ad V. sylvestrem confirmatam tandem (1868) a Neilreich 
Croat. p. 194 conf. etiam Reichnb. Ibid. t. 7, f. 4494. Ast V. ambiqua 
diverse a Pannoniis ipsis dijudicata est; a Janka ad albam relata. Ca- 
deret ne in eam V. sciaphila (Salis Marschl.) Koch Ibid. n. 1 a Loret 
Glanes in Bull. Soc. botq. Fr. T. 6 (1859) p. 112, ad Gédre et ad Az 
indicata? Sed certe cadit in V. hirtam, V. campestris M. a Bieb., quae 
plurium consensu eum V. ambigua W., K. identica est sterilibus. Cae- 
teroquin. V. sciaphilam ad V. sylvestrem ita appropinquat Kirschleg. Vog. 
Rhen. p. 58, veluti si huic alligare studeret. 
De floribus cum petalis sterilibus, deque apetalis fertilibus suas ob- 
servationes evulgavit Timbal-Lagrave, Etud. genr. Viola (1854) p. 5 et 
seq., quae observationes reapse novae non sunt, diligentissimae utique et 
commendabiles. Unusquique nostrum mirabitur eas ceu novas amplissime 
laudatas fuisse a Prof. Filhol in Mém. Acad. Sc. ete. Toulouse Ser. 4, 
T. 4, Bullet. Janv. Fevr. (1854, 9 Febr.) p. 120. Dari flores tardivos 
apetalos fructificantes in V. sylrestri indigitaverat jam Linnaeus Hrt. 
Cliffort. p. 427, n. 5. Nobis autem propinquior Curtis (laudatus a Lightfoot 
Fl. Scot. 2, Append, p. 1109 et a Withering., Arrng. Br. pl. ed. 7, 2, 
h 325) qui observationes de floribus tardivis apetalis fructiferis edidit in 
or. Lond., fasc. 1 ad t. 63, 64, de V. odorata et sylvestri seu hirta ; 
dicens insuper Curtis, dari fores cum petalis | escvce fructus perfi- 
cientes, Quae observationes relatae quidem sunt a Withering Bot. arrang. 
ed. 3 (1196), p. 260 et ex Hooker in Britannia a Mackay, Fl. Hibern. 
36, p. 31 sub n. 1, ibidemve ab aliis etiam. De V. odorata prae- 
sertim non fugit hoe Schkuhrio, Handb. 3, p. 186, n. 4740, lin. 10, 
nec Sprengelio, Fl. Hal. Tentam. nov. (1806) p. 80, n. 267, ut non 
rat Sturmio, Heft 11, ab ipso Sprengelio cum aliis quoque citato 
(Curtisio et Schkuhrio). í ed 
Postea Bastard, Suppl. Fl. Main. Loir. (1812) p. 28 idem edidit, 
eumque laudarunt notissimi, per Galliam potissimum seriptores, DC. 
Fl. Fr. 5 (1815) p. 617, n. 4455, Poir. Dict. Suppl. T. 5 (totius operis 
13, 1811), p. 482 b Obs. 1. Et hoc clare aperteque descripsit quoque 
Gingius Lassaraz, Mém. Fam. Violarices (1823), p. 11, La plus part, etc.: 
mox et Holandre Fl. Moselle (1829), 2, Add. rect. p. 543 et sic Hoppe 
e sua V. umbrosa (quae in V. eollinam et cum hae in nostram V. 
sylvestrem. cadit) Flora 1830 p. 521, n. 23; dicamus iterum Holandr. 
Mos. ed. 2 (1842), p. 76 et sub eodem tempore Kirschleger Notic, 
