141 
speeiminibus ex le Col de Cots; hosce revera perraros occurrere ani- 
madverti. Et calyx plus minus hirsutus, pilis tum simplicibus, tune 
stellatis, nervis in eo valde prominentibus. Petala magnitudine varia, 
saepius ad unguem macula crocea picta. Antherae basi et apice emar- 
ginatae. Stilus basi flexus, stigma inerassato-capitatum , ovarium sub- 
rotundum, pubescens, capsula matura triquetra. Cito cadunt petala, 
serius stamina et stilus, persistente calyce. Reperiebam praecipue in 
rupibus ealeareis, locisque editis Pyren. Cantabr. Contigit mihi videre 
in loco natali, m.* Orion, transitum ab hac varietate ad typum, ita ut 
res mihi evidens evenerit. Cistus n. 99 Asso Enum. in Oryct. e 
. 169, forte, huie de qua egimus varietati respondet, quod ferme con- 
firmat ipsius Asso nota Ibid. relata in p. 183. Stirpem ceu speciem 
invitus enumeravit Schrank, Prim. Fl. Salisb. n. 485. 
H. surrejanum (Dill. in Ray Syn. et Hrt. Elth.) Mill. adhue pro 
peculiari specie sustentatum a Smith, Engl. Fl. 3. p. 25, n. 4, varie- 
tatem H. vulgaris jamdudum declaratum fuit ab Hudson (Angl. ed 2, 
p. 233, n. 4 3) et jam pridem a Withering (W.) Arrng. Br. pl. ed. 7, 
T. 3 (1830), p. 664-5. Hujus et Christyi considerationes mihi quoque 
ita suadent, ut stirpem e censu specierum delendam esse credam. 
. roseum altera quidem et pulcra varietas est H. vulgaris, ab Al- 
lioni et a Badaró per regionem mediterraneam Liguriae (ad Nicaeam 
et ad Uneliam), vel proxime au Mont-Gros, a Verlot Herbr., a me 
frequenter per Pyrenaeos Aragonenses observata, ad Jaca, Verdun, in 
Sobrarbe, non tantum cum Olea, sed in sub-alpinis etiam, videlicet a 
la Peña d Uruel, à la Peta Montañesa, in m. Turbon, alibique. Re- 
perta quidem est in adverso Pyrenaeorum latere in Valle d Aure, ad 
Lourdes, ad St. Aventin prope Luchon; in Pyr. septr. editior. visa a 
a Peyrouse quoque in montibus Quewques et Endretlis; a DC. au 
Port de Pinede, forte ex his a Willk. l. c 6 in Pyrenaeis indi- 
cata. H. vulgare petalis luteis per Pyr. Arag. perrarum vidi ad Jaca 
petalis ad medietatem vitellinis, ad extremam suam partem sulphureis. 
aeterum in varietate rosea, petala variant e pallide rosea (ab albo, 
etiam considerata DC. observatione in stirpe e Gavarnie, Fl. Fr. 4, 
p. 822, n. 4498), ad colorem sature rubrum. C. roseum suum quasi 
invitus ab H. vulgari sejunxit Allioni, qui suspicione non caruit agi 
tantummodo de varietate H. vulgaris, quod dubium clare expressit 
ourret in scheda Herbarii sui Matriti asservati, idque declaravit quidem 
Dunal in DC. Pr. p. 283, n. 108, donee Bentham ad suum typum 
reconduxit, annuentibus Gren. Godr. Fr., Seringe s. c., insalutato La 
Peyrouse, qui primus hane ediderat sententiam Hist. abr. pl. Pyr. p. 309. 
Hara tamen semper sunt exempla de plantis, quae flores luteos in 
rubros, aut vieissim convertant. Hoe ad annum 1815 compertum non 
habebat DC. ef. Fl. Fr. D, p. 625, lin. 9-11. ! : 
Cistus mutabilis Jacq. Ic. rar. t. 99 non est hujus loci ; et merito 
exclusit eum Dunal l. e. Tune palam fit erravisse Asso, dijudicantem 
stirpem Pyrenaeorum eum Jacquiniana identieam : cf. Asso En. n. 98, 
p. 169 et p. 183. [S 
C. roseus Jacq. Hrt. Vindb. 3, p. 37, t. 65 extipulatus mihi ignotus 
est. Sed H. Jaequini Willk. Ie. descr. c. 2, p. 107, t. 136, cui ille 
affert H. roseum Bert., reapse stipulatum, varietati de qua modo diximus, 
et potissimum specimini a Timbal accepto, accedere videbatur. 
