161 
Petala ista aliis raro sese ostenderunt. Vaillant duos annos post 
quam frustra quaesiverat sa tandam reperiit; videas etiam Coss. Germ. 
Fl. Par. p. 85, n. 4, qui in illo agro petala saepe deficere dicunt. 
Et speciem plerumque flores apetalos gerentem multi se vidisse asse- 
runt; in Helvetia Haller, aliique; in m.* Jura Godet; in agro Badensi 
Gmelin; in Halensi Sprengel; in Friburgensi Spenner; in Hafniensi 
Drejer; in Alsatico. Kirschleger; in Brandeburgensi Dietrich; in Sile- 
siaco Wimmer et Grabowsky; in Germania Roth, Reichenbach, Bluff 
et Fingerhhutz, aliique; in Hungaria Sadler; in agro Veronensi Pollini ; 
in Belgio Lejeune, Lestiboudois, aliique; in Gallia media Boreau, De- 
lastre, Lagréze-Fossat, aliique; in septentrionali Godron; in Anglia 
Hudson, Withering et alii. 
Quidam petala facilis inventus sibi finxerunt; cf. Lamarck Dict. 2, 
p. 183, n. 7, Villar. Dauph. 3, p. 359 
In nonnullis. vero plagis petala ista neutiquam apparere testantur, 
quoad Sveciam, Linnaeus, Fl. Svec. ed. 2, n. 588, ut in Gothlandia, 
idem It. p. 26; ast prope mare in Svecia reperta fuit planta cum pe- 
talis a Wahlenberg, Fl. Svec. ed. 2, n. 735. In Palatinatu petala non 
animadverterunt Pollich; ad Herbornam Lesser, ad Goritiam Scopoli, 
ad Noricam Wulfen, prope Frankfurt ad Moenum Reichard, in Li- 
thuania Gilibert, in agro Bonnensi, Schmitz et Regel Fl. p. 963 a. 
i rem bene percipio, hane mihi fingo conjecturam: stirpem in re- 
gionibus australibus, vel alibi in locis calidioribus, petala promptius 
prodere. Huc sisto; ne mihi cum Faeciolato, repetant: « Nimio plus 
habet otii, qui tam exilia sectatur. » Epist. 
Ghinia sylvatica (J. Bauhini) N. 
„Card. J. Bauh. Hist. pl. 2, ]. 21, p. 889 a lin. 43. Card. n. 472 b Hall. Helv. Cardamine syl- 
vatica Link. apud Hoffm. Phyt. Blätt. (1803) p. 50, Koch p. 46, n. 6, Bor. Fl. centr. Fr. (1840) p. 52, 
n. 138, Mev. Fl. Hanov, excurs 44, n. 3, Schultz Fl. Stargard. Suppl. (1819) n. idee, Lm 
: i , Reut. Cat. 
Annals. of Nat. Hist. V. 2 (Lond. 1839) p. 2 r.p ^ 
p. 34 C. par- 
urm 
. ^ avi. - 
pl. Gén. ed. 2, p. 45, Irvin. Phytol. 2 (1857-8) p. 566, Gren. Jur. p. 57, DC. Dub. p. 34, n. 8, C. pai 
vilora Noul, Fl. (1837), an et Retz Scand. od. a n. 807? Flor. Batv. v. 8, t. 628, St Heft 45, n. 13, 
Reichnb. I:on. C. 12, t. 26, f. 4303, Fl. Dan. t. 735! 
© Flor. Apr.Jun. Fruct. Jun.-Aug. Ad nemora montana, vel in 
umbrosis, sylvatieis potius quam rupestribus. 
ei . Y ` 
egi m Pyr. septr. med. Valle de Marignac ad las Cascadas, die 
bui 
perstante nemore descensam, ad pedem rupis viventem; m ea statura 
pedalis, caulis flexuosus, striato-suleatus, undique, sed basi praecipue 
hirsutus, folia copiosa illa Cardamines fontanae ferme aemulantia , se 
flaccida semper, petiolis suis sulcatis, marginibus elevatis , versus 
basim ciliatis; racemus princeps bipollicaris, tetradynamus. Card. inter- 
media Flor. Dan. t. 1762 huic speciei admodum accedere mihi visa 
est: eam referunt ad sequentem speciem. Iconem vero Fl. Dan. t. 135, 
m 
