P g » 
Maxima ejus affinitas eum B. monensi Huds. à qua illico- distin- 
guitur, scapo, ut vocant, nudo, foliis ad laciniarum apicem frequentius 
piliferis, calyce ferme omnino glabro, petalis aveniis, siliquis longioribus, 
patentibus, rostro sterili, denique statione montana, nec maritima, qualis 
ex Dillen Hrt. Elth. p. 136 et ex Anglis denunciatur de B. monensi 
ne dicam insuper et odore herbaceo: cf. Sm. Engl. Fl. 3, p. 920, n. 5. 
Ab affini quoque B. repanda DC. differt foliis non omnino glabris 
et magis sectis, floribus fortasse majoribus, siliquis tenuioribus, crassiore 
stilo terminatis erecto, patulis, valvisque non carinatis. 
Ad B. humilem adduxit Boiss., Voy. botg. Esp. l..c. Diplotazidem 
saxatilem (Tournf) DO. Syst. et Pr. de qua ipse DC. dixit: « Species 
inter. Diplotaxidem et Brassicam ferme media », Syst. 2, p. 626, n. 13. 
repetite in Pr. 1, p. 283, n. 13. Et hoc sane memorandum est! Visis 
speciminibus illius speciei e m.* St. Victoriae Provinciae, huie unioni 
faveo, qua excipitur etiam Sisymbrium monense L. Sp. ed. 2.*, non 1^ 
(exclus. Dillen. et patria Anglia). Contracta planta plerumque talis (verno 
tempore) retro le Pic St. Loup agri Monspeliensis , collecta, in qua 
quaedam peculiaris facies adparet, ansam sejunetioni harum stirpium 
dedit apud Gallos, dum agebatur de una eademque specie, plus vel 
minus evoluta, sive contracta aut proceriore. Recepta ergo cum Boissier 
arum sürpium unione, fugit DC. auctoritas a nostra planta, quae 
Tournefortii subdita sese fatetur. Est enim Eruca perennis e rupe Vic- 
foriae "Tournf. Herbr., ut ipsi norunt galli, inter quos DC., qui ante 
Incomptum Garidel, citare debuisset Schol. Botan. ed. a Sherardo (1689) 
p. 81, lineas ultimas. 
Brassica tenuifolia (Herbarior.). 
Fuchs. Histr. stirp. 262 
Diplotax R ia DC 
Gaud. 4 
t He » eum Smith, contra Sprengel, quem cf. Diss. de Germ. r. hrb. Patr. p. 18. 
is tenuifolia DC., Koch p, 61, n. 1, Bert. 7, p. 70, n. 3 (excl. var. B et prolat. Gouani), 
symbian i 1544, Moris Sard. 1, n. 114, Guso, Sicil. Syn. 2, p. 192, n. 2, DC. Dub. p. 53, n. 2. e 
Elith p je tifolium L., La Peyr. Herbr. et S. murale La Peyr. Herbr., partim; Eruca monensis Dill. 
haec lide mansis Lagr, Tarn Gar.; Sisymbrium monense L. Sp. et Mant., non pt 
Herb. Fr. t. 335, Sta O stamus. Engl. Bot. v. 8, n. 595, Curt. FI. Lond. ed Grav. V 2, t. 96, Bull. 
€. 19 L8 f£ ux m Heft 68, Flor. Baty, v 4, t. 310, Dietr. Fl. Bor. v. 7, 0, Reiehnb I 
edit. 1554, p, 997. g Sbb. Hr. Rom, T. 4, t, 34. Zannieh. Vnz. p. 95, t. 178. Matth. p. 531, I us 
* iX, Füehs. Icon. ed, 1945, t. 146, Willing. De viribs. Herbr., T dE ; 
; Sy 
crt. 31 (p. 'err. 21), mutata i C. unde 
: J Parum, repetita fiv. crt. 35, Lobel. Obs. p. 105 (p. err. 109 et DC. 
Epit. Ps k px e m. Pempt. p 707, f. 2, semper ead. PM et mala figura; Camer. 
: ** 805. Hist. pl. 2,1, 24; P. 861 fig., Lonier. Nat. h. crt. 164 D., f. 1? 
3, Flor. Ver., Æstat. et Autumno ineunte. Fruct. Maj.-Nov. Per 
Pyrenaeos non adeo communis, 
zn gi x Pye Ais. humil. ad Lewcate, die 17 Sept. 1860. Habeo 
des : ectam ad St. Bertrand; e Perpignan a Massot. g 
laceris. EC ia magnis; iisque apiculatis aut obtusis, integris Ve 
Pie. Zannichelli quidam (Host, Syn. ed. 1, Bert. Am. Ital) Br. 
a entis fecerunt ; hos emendavit Moretti Vincent. Append. n. 50; 
- Syst. hine et illinc praeteriit, : 
i | conspicienda in edit. anni 1554 diversissima est a 
ea ali: sg : lit. 5i sima e 
aliarum editionum, illamqe retuli sub aliena fide, quamvis mihi g 
trae m eam videre citatam ad Phrynem multisiliquosam 2t 
i onp adducerem Rucul. marin. major. Trag. St. h. p 1 
p. 103 fig peciei sequenti vero Eucul. marin. minor. Trag. p. 10; 
