187 
Op. bot. ed. x penmi tab. aen. 13, f. 111, G. Bauh. Pr. p. 39, n. 2, Richer de o ry 
Ic. "a "lelin. anno aedi pedo Deless. olim pud pi iu Scient. Paris. Di jlotaxis 
minea DC., Bert. J. "4. Moris Sard. . Dub. p. n. 4. Sisymbrium mie 
var. 8. l. a reyt un Reie fel con. C. "s g^. pi v ben., "n petal, tantis sp. majoribus. J. 
ord n COR m 1. B4, p. BOR, E 2. Chabr. sei iagr. Ar: 276, f. 5, Boce. + Mel. p. 18, 19, t. 10, f. 2 
C opt., Moris. Hist. p Oxon: 2, S. P p. 229, f. 5. cum. n. $ 
©) Flor. Mart. et per 7Estat. Fimo Maj.-Oct. Per region. mediterr. 
locis rus, calidioribus, solo calcareo, vix extra. 
t Pyr: Atax. nm Corbariensibus ad C ascastel, die 5 Jun. 
1852. Habui Narbonne a Delort. Observavi ad Fiscal, ad "Nacià Pyr. 
g.; ad. A/faraz Catal. Ba ad Toulouse, ubi invectam fuisse 
uto. Species mihi p ing, unde alibi migravit cum hortorum , 
vel cerealium semin 
Noulet le egitimitatem “hujus speciei in dubium ponere: « Cette plante 
west probablement qw une variété de la précédente » (Br. decumbentis), 
. Bass. sous Pyr. p. 4T, quam sententiam sustinuit adhuc in Fl. 
anal. Toulous. (1861) p. 15. Ante eum Gerard Fl. Gall. Prov. p. 959, 
n. D species inter sese sola magnitudine differre dixerat. B. vimineam 
ceu legitimam speciem noluit admittere Steudel, Nomenc. Bot. ed. 2, 
p. 517 5, lin. 11. 
Si quis hodie perlegerit eue itg descriptionem de hac specie, 
Syst. Veget. 2, p. 635, n. 12, profeeto, eam confectam non crederet 
a viro, qui plantarum Ael is sedulo inquisivit et pertractavit, 
in operibus specialibus etiam. Nee omnino correcti sunt Cosson et Ger- 
main, auctores Spon: accurati et commendandi, in speciei nostrae 
adumbratione ; si eam nec praecedentem pertraetarunt: cf. Fl. Paris. 
p.92, n, 3. Non GRA RAR d ni et Moris; tolerabiliter rem 
tractavit Guss. Sicil. Syn. 2 
uhini figura non est divtanda: plantae adumbratio, ut voluit 
Vaillant, Bot. Paris. p. 50, n. 2, et cum eo ali 
Brassica erucoides (Doldii) Boiss. pl. Aucher. or. n. 255 et Voy. 
botq. Esp. n. 95. 
B J. Bauh. Hist. n ic l. 2 rh xe Doldio. Ae d erucoides DC. Syst. 2, p. «5, 
ert. 7, p. 68, n. 2, 1, 113, DC. Dub. p. 53, n. 4. Sisymbrium A aii var. er. La 
hc Verr. Sinapis ‘raphanifolia Pourr. 'Herbr. Matt. `? Bazoo eru oides Spach Suit. Buff. Jacq. 
Vindb. 7. 70, Reichnb. Icon. C. 12, t. 84, f. 4422, Sabb. Hrt. Rom. T. 4, t. 35. Chabr. 
E p. 276 $a 2 goi "Icon. t. 132. 
(9 Flor . Apr. Æstat., ac ineunte Autumn. Fruct. per Æstat. et per 
Autumn. nb Pyr. Atax., orient., Catalaun. praesertim, solum ealeareum 
potius orpelena, 
yr. Atax. inter las Palmas et Fitou, die 14 Jun. 1840; 
Supra » Niate. die 23 Jun. 1879; in Eyr. Catal. ad Rosas, dic 
25 Aug. 1846. Haba a Delort e Nao, ubi stirpem sat di ffus 
observavi. Communis est ad Berga; facile obvia ad Besalu, Fig punit, 
Perpignan, Sijean, aux Corbières. ; 2 : 
Caulis interdum erubescit, sicque calyx, corolla et genitalia, vix 
folia: erubescit aliquando tot a planta in siccioribus et tune contractior 
remanet. Reapse huie plantae facies peculiaris denegari nequit; sed 
longe abest quin Spachio accedamus. Imo, ex nostrae s €— studio , 
sen nseram plurium m neotericorum generum junctionem exoritur. 
napis valerianaefolia Pourr. -Horhe: Matr. e Gibraltar, wm gea 
conferatur cum Brassica, sive Diplotaxide virgata 
aec est Eruca romana seu Gentilis siliqua angusta foliolata, J. Bauh, 
