elevatis in disco scabridis, tune laevibus, dum rejiciunt potiorem sed 
falsam distinctionis notam, confirmant stirpium unionem a Sprengel 
Syst. Vegtb. 2 (1826), p. 857, n. 3, a Cambessédes, En. pl. ins. Balear. 
(1827) p. 37, n. 34, a Webb, cum Berthel. Phytogr. Canar. p. 94, a 
Boiss. Voy. botg. Esp. p. DD, n. 160, a Gren. eum Godr. Fr. p. 134 
propositam, aut laudatam. Webb cum Berthel. praesertim perspicuam 
hane ediderunt observationem, sub B. auriculata L.: « Ab (hac) quam 
siliculis nunc laevibus, nunc punctatis, undique per Hispaniam et Lu- 
sitaniam et in insulis Canariensibus legimus, ullo modo sejungenda est 
B. erigerifolia DC., quae variatio est tantum typi vulgati, neque pro 
varietate habenda. » l. c., p. 94 ad Jondrabam sulphuream Moench. Re- 
riculata agens, eam « silicula glabra, rarissime scabriuscula » praeditam 
descripsit, FI. Lusit. 1, p. 573, n. 1. Cf. et aliorum observationes de 
B. raphanifolia, laevigata et apula. 
Lusus foliorum inferiorum bene observaverat et descripserat La- 
marck, qui e silicularum superficie diversa duas tantum distinxit varic- 
tates, pro tempore laudandus. Nimiam specierum summam in genere Bi- 
scutella, a fallaci charactere e superficie siliculae desumpto non dura- 
ram, agnoverat Tausch Flora (1 . Nune, dum nomen specificum 
erigerifoliae cadit, vix oporteret dicere, quam parum proprie, vel in- 
efinite, non solum hujuscemodi plantis, sed unieuique speciei datum 
fuerit. Sed parce sepulto. ; 
Thlaspid. ann. fl. pallid. lut. Tournf. Inst. r. hrb. p. 214, huic 
speciei a DC. Syst. relatum libenter recipimus, qui aliud synonymon 
antiquius, tute pro hac specie recipiendum vix novimus. Sunt tamen 
coram Leucojum hieracifolium capsulis biscutatis maximis, flore sulphu- 
reo, Hrt. Oxon., Pluk. Almag. (1696) p. 215, et Thlaspi biscutatum 
flore sulphureo Hrt. Oxon. hujus Horti Oxoniensis, quem Bobartio tri- 
buunt (cf. Hall. Bibl. bot. i: p. 414), duae extant editiones, ambae 
m 85, anni 1640 una, 1658 altera. 
ultam speciem jam ab anno 1683 Edimburgi a Sutherland (cf. 
Hrt. med. Edimb. p. 334, n. 5) indieat Aiton, Hort. Kew. ed. 2, T. 4, 
P. 16, n. 1, quod confirmant Sweet Hort. Suburban. Lond. (1818), p. 145; 
et Don Hrt. Cantabr. ed. 13 , 1845, p. 422, n. 1; et iste plurimi 
valet, nam si primi hujus generis sectionem Jondrabam tunc temporis 
bene illustratam non agnoverunt, postremus, adjuvantibus Pursh, Lindley 
et Sinclair, rem actam bene perspeetam habebat, ne dieam et alios e 
Sehkuhrii atque Lamarckii figuris, rei securitatem satis praebuisse. 
Leucojum montanum Column. Ecphr. a L. et supra citatis (Reichard, 
5 ai adjungens suum illud T'Àlaspid. biscut. villos. flor. calcar. SV 
Prodr. p. 49, n. 8 uod absque mora ad Bise. cichoriifoliam sequentem 
confi : dh T : habuit, quamvis 
dy rmandum censeo, e loco unde stirpem a DBursero habuit, q 
ibidem proxime B. auriculatam quoque vivere pernotum sit. 
