235 
posse fidet. Mox ego, extra Pyrenaeos, in agro patrio (ad la Pieve, 
die 7T Maj. 1860, ad Reda e meis praediis, die 27 Maj.) nonnulla in- 
dividua hujus circiter formae vidi, scilicet elata, gracilia, ferentia sili- 
culas valde diminutas, cum quibus proxime adstabant alia minora, sed 
robustiora, silieulas communis magnitudinis ferentia, naturae lusum evi- 
denter demonstrantia. Wiggers, Primit. Fl. Holsat. p. 47, n. 503 (aliis 
Kersten, Praeside, 1780) Bursam in genus evexit, proximumque- Lepidio 
declaravit; quomodo jam perviderat Willdenow 1. c. 
Pro Thlaspide Dioscoridis, alii (Anguillara, Dodonaeus, Lobelius, 
Rayus) Thlaspidium arvense; quidam (Desfontaines, Fée in Plinium) 
Lepidium campestre interpretarunt, cui postremae sententiae ansam dedit 
Plinii descriptio, aliquantulum resecta, ita ut de siliculis videatur ille 
dixisse quod ad semina attinet. Zanoni, vero, pro illo habebat Lepi- 
dium perfoliatum (G. Bauh. Pr.) L. Sp.; eum cf. in Istor. bot. p. 191-6. 
Non nostram speciem certe in eo videbat C. Gesner , Sin aliter, ad 
Dioscoridis huc sustineo, nomenque generieum cum Linnaeo restituo; 
eosque reprehendo, qui nominibus duobus substantivis latinis, consimi- 
bus, speciem bene denominare putarunt. 
Thlaspi procumbens (Magnolii) Wallr. Sched. cr. p. 349, n. 287. 
Magn. bot. Monspel. p. 185, 184 fig. (certiss. mihi ex autops. loci etiam). Capsella procum- 
bens Fries, Koch p. 79, n. 2, Hutehinsia procumbens Desv. Journ. bot., Bert. 6, p. 571, n. 6, DC. 
Dub. p. 39, n. 5. Lepidium procumbens L. Sp. et Mant. alter. p. 224, Gaud. 4, n. 1444 cred.! Moris 
Sard. 1 n. 71. Hinterhuberà procumbens Reichnb., e schedul. visa inter pl. exsice, Cent, ; Stenope- 
talum incisum Hook. fil, et Capsella australis Mueller, ex Hook. fil. Tasm., C. elliptica Me '., Ledeb. 
Wallt, l. €., p. 549, t. 3, Sturm Heft 66, Reichnb. Icon. C. 12, t. 11, f. 4921, Lamk. Ill. t 596, f. 2. 
. (9 Flor. Mart.-Maj. Fruct. Apr.-Jun. In salsis, ad mare praecipue 
m Pyr, orientalibus. ! 
8 in Pyr. Catal humil., salsis, ad Castello de Farfaña, prope 
eer, die 23 Apr. 1851. 
viva planta odor gravis, sapor acerrimus; et color herbae saepe 
Daeus, scapum in hac specie nudum describens, Sp. pl. 2, p. 898, 
n. 5: ipse Magnolii figuram citavit! ramos quinque foliatos et flori- 
feros exhibens, 
ix credere possum Hymenolobum divaricatum Nutt. sod dm 
North. Amer., Hook. Icon. pl. Sh , specie a nostro differre: et 
quum noverim in hoc dari individua simpliciora et erecta, vereor ne 
Hymenolob, rectum Nutt. MNS. apud Hook. l c. sistat tantummodo 
ejusdem speciei statum, qui jam ante Z/ymenolob. procumbens Nutt. MNS. 
*X auctore citato fuerat. ` 
[vj 
s 
8. 
S 
S 
© 
o 
B 
"3 
S 
n 
= 
i] 
d 
— 
et 
E 
e 
e. 
c) 
E- 
[e^] 
B 
a 
2 
e 
D 
þad o 
B 
un 
e 
E 
(es 
A 
z 
"3 
— 
S 
i 
* 
= 
© 
Sa 
et 
Hd 
- 
