280 
Si quis hane speciem prehensibilem deprehendet, tunc ille Kitaibeli 
nomen restituat, quod nos ceu minus correctum deponimus. Subeunt 
Kanitzii notulae, quibus edocti sumus, Kitaibeli stirpem alienam esse 
speciem, ut ego suspicaveram; cf. Bull. Soc. botg. Fr. T. 11 (1864) 
Rev. bibliogr. p. 110. Nonne Kitaibelii planta F. media? DC. ad agra- 
riam contuli. Ast Pannonii quidam huc eam confirmant. Specimen e 
Buda Korach a Borbas penes me, stirpem demonstrat F. confusae 
Jord. propinquiorem et inde F. mediae. 
Vidi Monspelii olim in Herbr. Salzmann (quod forte dein correctum 
est) varietatem densifloram F. parviflorae pro nostra specie designatam: 
in hune errorem fortassis alii etiam inciderunt, sive ex Salzmanno 
(plantarum exsiccatarum negotiatore), sive proprio eorum errato. Unde 
magis atque magis patet, quam diversae fuerint botanicorum sententiae 
de hae specie eis nota, aut ignota. Quibus mihi videtur locum dedisse 
ipse DC., qui densiflorum suam describens primum  spicatae, postea 
mediae, dein parviflorae, demum vulgari comparavit, collocans eam, 
insuper, in Systemate inque Prodromo, post F. Vaillantü, ut denique 
obscuritas et confusio augerentur. 
Si eorripiendus fui in proponendo Dalechampii loco de F. capreo- 
lata suscepto etiam a Smith, eum amovite tum cum praestantiorem 
e 
detegistis, Candolleanis binis merito derelictis! 
Fumaria parviflora (Dodonaci) Lamk. Dict. 2, p. 501, n. 2. 
Dod. St. h. Comm. 1553, p. 14. Koch p. 36, n. 4 et Add. corr. p. 1018, Bert. 7, p. 310, n. 6 et 
10, p. 509, Moris Sard. 1, n. 54, Gaud. 4, La 15941 Parlat. Fumar. i»: 64, n. 3, Loisel. Fl. Gall. ed. 2, 
2, p- 101, n. 4, DC. Dub. p. 25, n. 5. La Peyr. Herbr., partim et F. officinalis La Peyr.? F. tenui- 
x Sm. € ; b e " 
p n 
t 10, p. 35; : . p. 78, n. 4, t. 3, f. 15, 16 fl. fr.; i 
Phor 6.1 6 90, f. 102, Icon. C. 13, t. 1, f. 4451, Hato. p. 16, n. 4, t. 2, f. 3, Vaill. Par. p. 96, 
E. 10. f. S. Dod. Hist. pl. (gall) p. 18, f. 1, Gesn. Op. bot. ed. a Schmied. tab. aen. 9, f. 81, Boce. 
Mus. piant. p. 107, t. 81, p. 144, t. 102 R- R; 
šepala parva, cordato-abbreviata, dentato-lacinulata. Flores carnei, 
albentes et albi quoque. ; 
Nonnullae Bertoloni prolationes ad F. Camerarii evidenter transferri 
debent. Et dubius est Gaudini locus, quum ex observatione ab eo facta, 
sive in Vaillantii figuris (cujus fig. 5 cum dubio ille citat; cum laude 
relinquere, potius quam earum primam (Mus. p. 107, t. 81) cum Par- 
latore afferre ad F. Camerarii, cui minus obstarem, si Boccone alteram 
(Mus. p. 144, t. 102) ad hane adduxisset speciem. Utramque stirpem 
circa Romam indicat Boccone; sed donec vera F. Camerarii ibidem 
reperta fuerit, nec Boeconei figurae neque adumbrationes ab eo datae 
smunt, alienum a Bertoloni proferri judicium. e 
. dere mihi videor, F, albicantibus floribus Herold. ad Matthioli , 
in litteris. datis Norimbergae 14 Mart. 1559 (cf. Matth. Epist. med., 
