984 
apice rotundatae, quinquenerves, nervis lateralibus ramosis, anastomo- 
santibus, medio validiore, virescente. Radix amara est, folia fatua, flores 
vix odori. 
Boissier (Voy. botqg. Esp. n. 228) et Moggridge consideratis (hujus 
figura potissimum Fl. Menton. t. TT), nequeo, eum Caruel, speciem 
nostram P. nicaeensem Risso nuneupare. Si ista bona species est, de quo 
et ego dubito, arctius adhue ad P. vulgarem appropinquat. Certum est 
P. nicaeensis nomen tum hane, tune alteram tulisse speciem. 
Cur nomen dederim novum, nec Cossonianum praetulerim, e dictis, 
et a me actis patet. Caeterum nulla ratio, nulla auctoritas suadet d 
receptione nominis nicaeensis. Profecto speciei notitia aevum nostrum 
praecedit. Auctoritas Rissoana fugax et inde despicienda est, ex quo 
Risso stirpes diversas sive Kochio, sive Reichenbachio tradendas commi- 
serit. Surgit Moggridge, Contr. Fl. Ment. n. TT, qui alienam prorsus 
a Caesalpini specie sub Risso nomine promit stirpem (identieam, ut puto, 
cum P. nicaeensi Boiss. et Ardoino), quae a P. vulgari elongata Rochel 
Pl. Ban. rars. n. 40, t. 17 fortasse non differt; et cui, ex autopsia loci 
La Calle, P. vulgarem Desf. Atl. advehere non dubitat Boissier. Verum 
enimvero, tum eum (1839) Boissier haerebat, num specie differrent P. 
Caesalpini et P. major Jacq., hujus mancam notitiam habebat. 
emum ego opinor, Risso recognita suae P. nicaeensis futilitate, 
unam aut alteram stirpem sub illo nomine cireumduxisse. 
n Tournefortii operibus non percipio. Degit in Salvadori Herbario? 
Nollem huie speciei afferre Pol. rubris florib. Lobel, Icon. t. 411, 
f. l, quae tamen et pro P. vulgari minus adhue suadet, quaeque pro- 
babiliter P. majoris erit. 
Quamvis Savi, Bot. Etr., 4, p. 5, n. 1005, dieat de sua P. majore 
alas ferre corolla breviores, attamen suspicionem dimittere nequeo; ipsum 
nostram stirpem potius prae manibus versavisse, quam conturbavit ali- 
quid ei alieni ex auctorum libris perpera adponendo, mala ductus de- 
terminatione. Erit quidem exceludenda Saviana prolatio e P. majore 
apud. Bertoloni, It. (, p. 316, n. 2. E contra, Italorum quidam (Ber- 
toloni, Visiani, Facchini) stirpem. de qua agimus P. vulgaris formam 
esse censerunt. - 
P. linifolia pontica magno flore purpureo vel albo Tournef. Herbr. 
n. 1016 reprehesentatur e speciminibus imperfectis; attamen P. hanc 
Caesalpini potius quam aliamquamque dijudicabere. Vix ab eadem hac 
planta divellerem P. acutioribus foliis monspeliac. (a Magnol acceptam 
et evidenter perennem) Tournef. Herbr. n. 1015, qualem hodie repe- 
rımus: nam evidens est, Herbarium Tournefortii quidem magnas p sum 
fuisse perturbationes, dum in eum componendum adhibita fuerunt oculi 
et manus minus perita minusve diligentia et inde inopportuna. itatam 
obire phrasim G. Bauhini decidere scimus in P. monspe 
"acam, quae hodie in Tournefortii Herbario degit sub phrasi J. Bau 
hini, P. coloris obsoleti, foliis angustissimis n. 1019. 
Polygala vulgaris (Tragi) Œ. Bauh. Pin. p. 215, n. 22 (sed YeFt9P 
et P. comosam comprehendisse, unde melius dicitur Vaill.). 
Trag. St. h. p. 971. Koch 99. xvi 4 41596, Moris 
Sard. 1, n. 141, parti d p. 99, n, 3, Bert. 7, p. 314, n. 1 (revisis syn.); Gaud. ir 22. DC. 
Dub. p. 69, n. 2 15 me m Willem. Obs. pl. Fr. p. 30, De Notrs. Reprt. Fl. Ligust B: P major 
G. Bauh. Basil : T., excl. var., et P. amara La Peyr. Herbr. partim? P. vulgar. 
(G. Bauh. Basil. p. 62) et P. incarnatà Pourr, Herbr. Mar, TP, monspeliaca DC. 10. gall. Mr ET 
