^O DANT ETSRe EE edu. A 
que 084 Dew URGE 
EE ur CLucvt^ Wine D op a a, ai oan - RI 
4 : i ecce 
E ORARE 124 eei 
316 
pars tantum aliquot seatebat glandulis, vel si mavis, conspiciebantur in 
iis pili vel apice glandulosi, vel basi admodum bulbilli inerassati. 
Distinxerunt nonnulli, Gouan praeeunte, ceu peculiarem speciem, 
in qua tantummodo statura minor est, et pubescentia viscosa major. De 
hujus plantae separatione legitima dubitarunt Villar Dauph., Pollini 
Ver., DC. Syst. et ; ne dicam Linnaeus, qui (fere incredulus) in 
litteris saepe Gouan sollicitare, ut illustraret 4. suam viscosam, ut ejus 
semina aut frustula mitteret, denique illum exortare, ut videret « num 
semper sit viscosa? » cf. Letts. Linn. Gouan apud Amouroux Notie. 
histor. sur Gouan in. Mem. Soc. Linn. Par. T. 1 (1822), p. 191-2. A. 
viscosam eeu speciem porro respuere Murray Syst. Vegtb.; La Peyr. 
Hist. abr. pl. Pyr., St. Am. Agen., Wallr. Ann. bot., Dert. Am., Spreng. 
Syst. Veg., Chaub. Fragm. (1830). 
Non erat ideo eur clamorem de re palam conclamata ageret Grenier 
in sua opella Obs. bot. Besanc. 1838, p. 5; nec aequus fuit Boiss., Voy. 
botq. Esp. p. 12, n. 31, hancine sententiam Greniero tribuens. De 
Murray erit observandum, quod dum hie dicit, Syst. Veget. ed. 13, 
. 420, n. 1, ed. 14, p. 505, n. 2, se semina A. viscosae a Gouan ae- 
cepisse, iste Herbris. p. 38, nullum de ea semen misisse Murrayo 
declarat. 
A. viscosa Waldst. Kit. pl. rar. Hungr. T. 2, p. 184, t. 169 sese 
offert ceu speciem ab ea de qua loquimur absimilem, cf. Wallr. Ann. 
ot. p. 72, n. 143; item ab A. pyrenaea diversa judicatur. Eam e Py- 
renaeis se possidere dicit Koch, Syn. ed. 2, p. 23 sub n. 1, et A. vi- 
scosaum, cum A. pyrenaea, utramque in Pyrenaeis indicant Grisebach 
et Schenk, Obs. pl. alpin. (1851) ns. 295, 296! Sunt etiam Loret eum 
Martins, Herb. Lozér. Prost (1862) p. 39-42, qui putatam Gouani spe- 
ciem iterum vitae redire conati sunt. Inanis mihi labor. De Kitaibeli 
planta quidquam relatum est etiam sub superiore specie, sed cf. A. Ki- 
taibeli Schott, Zool. bot. Verein. (1853) 2, p. 129. 
Degit in Herbr. La Peyrouse illius A. diversifolia e Pyr. occ. a 
Lalonne accepta, quae videtur lusus aut monstrosus status A. vulgaris. 
De illa siluit La Peyrouse in suis scriptis. Gerit ista flores prae illis 
floribus plurimis, inter quos unus pingitur luteus. Denique A. vulgaris 
ludens corollis albis facile in hortis visitur, e quibus in ruderatis et in 
campis transiens, alienam a typo interdum obtulit faciem. 
A. ca ensem esse hybridam plantam matre A. vulgari, patre Fu- 
mara sempervirenti, seu Corydalide glauca (Cornut.) Pursh, cogitare, 
credere et scribere potuit Linnaeus in illa sua famosa Dissert., Plant. 
hybrid., in Am. Acad. T. 3 (1787), p. 39, n. 8. 
Nigella Trag., Tournf. 
hispanica (J. Gerardi) Ignot. G. Bauhin. (Pr. p. 15 
n. 1) semina sic denominata aafaa ag ^ iu. ; 
