338 
Legi in Pyr. septr. med. Valle d' Aure nemore de St. Lary et ad 
Rieumajou, diebus 14 et 23 Jul. 1852; supra Bagnères de Luchon, die 
19 Jul. 1838. Habeo a Deville ex Sarouilles. 
Villositas plantae patens, reflexa etiam. Folia in pagina superiore, 
contra nervos et venas paginae inferioris, excavata. '"l'eretes sunt caules, 
sub-suleati rami, sulcati pedunculi, canaliculati petioli. Receptaculum 
setosum. Cito cadunt sepala, mox petala et stamina. 
In planta humili, vix palmari, petala magna vidi à la Fourquette 
d' Ancizan Pyr. septr. medior., die 7 Aug. 1352; et florem seorsim ma- 
ximum delineavit Ohaubard apud St. Am. Boug. c. 
Video in R. nemoroso figurato a Pollini foliorum lacinias angustiores, 
superiores praesertim plures lineares fasciculatas, flores nimis parvos 
et carpella tumida, quae caeterum pro quavis Specie male expressa 
forent. 
Fries et solemnius Schultz F. Arch. Fl. Fr. Allmgn. p. 52 varie- 
tatem esse contendunt R. polyanthemi (ut jam opinati fuerant Wall- 
roth, Gmel. Bad. Als. 4, p. 430, Spenner Flor. Friburg. 3, p. 1026, 
n. 14, Schlechtendal l. c., Meyer Fl. Hanov. p. 7, n. 14, Neil. 
Croat. etc), sed ipse Schultz mox, Ibid. p. 120 pro bona specie reco- 
gnovit (ut jam fecerat Besser Knaf Exig. bot. Flora (1846) n. 19, p. 290) 
audato, eum Grenier et Godron, bono et antiquiore Thuillieri nomine. 
Ego quidem jam a die 14 Jun. 1834 bonam speciem sustinebam, 
contra Bertoloni sententiam. 
Revera antiquior est Crantzii denominatio, R. Breyniani, deducta 
e loco unde accepit plantam Crantz (Breyn-alpen); ast nomen ambi- 
guum, quod virum, caeterum existimandum, Breynium Genadensem, 
intempestive evocaret, nec ego praeferendum fore xi. 
Cosson et Germain, qui, in illorum praestanti Flora Paris., R. la- 
nuginosum Thuill. et R. polyanthemum Thuill. suis locis collocarunt, de 
.  Potior mihi sententia eorum apparet, qui R. villosum St. Am. et 
inde R. Amansii Jord. huc referunt, nec ad R. tuberosum La Peyr., 
ut maluit Loret, in Bull. Soc. botg. Fr. T. 13 (1860), p. 
R. adscendentem Brot. Fl. Lusit. 2, p. 370, n. 11, Phyt 
2 (1821), p. 229, t. 181 (ult.), ne minime quidem consuluisse Steudel 
fas est eredere, dum illum retulit ad R. flabellatum Desf., R. chaero- 
phyllum Auctor., Nomencl. ed. 5 4. 3, p 432, 
, Broteri planta affinior potius est R. sylvatico, sed attente inspecta 
aliena ab hoe quoque sese ostendit et locus ei facile decernitur cum 
R. palustri L. MNS., Smith apud Rees. Cyclop., cum quo incedit, ut 
puto, R. velutinus Tenor., quidquid in contrarium de plantae charac- 
teribus n speeiminibus imperfectis , Vel praecipiter observatis, decla- 
otg. Esp. p. 10, n. 21. Porro, mihi in capite 
sumendum videtur Broteri nomen, desumptum e nota ramorum optima, 
Linnaeano ambiguo seriusque evulgato nomine, ne dicam ab aliis pro 
