400 
quod deficere saepius videram in individuis Pyrenaeis; in illis a Bou- 
tigny acceptis adest. 
antam folio inferiore sic onustam e Gallia non adhue noverat 
Grenier Fr. 1 (1848), p. 26 (qui dein in 77. Jur. 1865, p. 16 eam 
describit), nee alibi observatam fuisse putabat Billot Arch. FI. Fr. 
Allmgn. (Fevr. 1853), quod iste dicere non ausus esset, si in Horne- 
manni, DC., Gaudin, Bertoloni, Wahlenbergii, Cesati descriptionibus 
nee non in quibusdam figuris, animum intendisset. 
- Thora Jacq. A. 5, p. 21, t. 442 a mea stirpe pyrenaea separari 
nequit: adductus ab Host, Koch aliisque ad alteram speciem (R. hybridum 
Br., pseudo-thoram Host) nebulas aliquas invehit quoad distinctionem spe- 
cierum sectionis Z'horae, quam antea pro certa habueram, et cui ad- 
versatur Cesati l. c. propriis innixus observationibus, ut conspici quoque 
potest in figuris ab eo datis, quae gradatim stirpium unionem perhi- 
bent (f. 7, n. pl. r). Hane sibi quoque confecerant opinionem Wah- 
lenberg Fl. Carp. p. 170 Contra etc., Mutel Fr. p. 16, n. 10, Schlecht. 
l c. S. 1, p. 21-8, Spr. Syst. Veg. 2, p. 640, n. 6. 
Nemo dubitare potest, Linnaeum, in suo nimium celebrato Species 
plantar. p. 775, n. 10, Hallero faventem, duas distinctas plantas in 
unam compegisse sub suo Thora « et B, a Jacquin, Reichardt, Will- 
denow et eum istis ab aliis multis imitatum. Ambae species reperiuntur 
apud Clusium sub denominationibus Phtorae Valdensium, Montis Baldi, 
et Ranunculi grumosa radice l. c. f. 3 et 2. Item dicendum est de Ca- 
merarii figuris, cf. s. c. et alteram ad p. 825 (cum qua incedere potest 
aliasque a citatis auctoribus derivatas una confundens, Syst. Nat. p. 265, 
n. 59. Liceat denique Seguieri opinionem referre, de re quidem ab eo 
vul n 
ctura, cum minore flore diversa est. Ex assertione Ponae utraque in 
Hist. pl. 3, 1. 34, p. 650, se qualis est strictius pertinet ad s. cit. 
f. 3, vel ad Lobelianam ete. Sed non est monstrosa (DC.) Morisoni 
figura (n. 60) a nobis supra citata. 
SECTIO 5.* RANUNCULASTRUM DC. 
Ranunculus monspeliacus (G. Bauhini) L. Sp. 
G. Bauh. Pr. p. 96, n. 8. R. fol. Olusatr, ete, Wiinh j illig 1633) et Court. in 
Dod. Pempt. Comm. 2. Schlecht, l. c. S. 4, p. 28. DC. Dub. p. 9, Vn iua d Bert, 5, p. 531, 
= 24? R. Jr 1 La Peyr. Herbr.; R. saxatilis Balb. ipso fat. Append. àd Cat. stirp. hrt. Aead. 
our. (1813) p. 65, n. 3. DC. Ic. pl. Gall. rar. p:i 16, t. 50, UE lcon. C. 13, t. 8, f. 4588. 
^ i LJ . 
9; Flor. Apr. Maj. Fruct. Maj. Jun. In Pyr. Atax., or. cum Olea. 
^ zm ad Narbonne, die 17 Jun. 1839. Habui ex Consolation supra 
Collioure a Penchinat; ex les Albères supra Bagnouls a Massot: ad 
Argelès et ad Cerbère vidit Timbal. 
