401 
R. albicans Jord., Pouzol Fl. Déprt. Gard. p. 21, n. 18, ni fallor, 
forma est hujus R. monspeliaci. 
Ranunculus flabellatus (Cupani) Desf. Atl. 
Cup. Hrt. Cath. p. 186, lins. 6-7 R. Prizens. Noul. Fl. bass. sous Pyr. p. 14/n. 11. R. chaero hyllos 
r., Bert. 5, p. 525, n. ?1, Moris Sard. 4, 15, Schlecht. l. c. S. 4. p. 24, DC. Dub. p. d, 5. 5 
CS deg La Peyr. Herbr., R. flabell. et R. legtophylhus Pourr. Herbr. Matr., R. bulbosus L. Herbr. 
(ex Guss.), R. adscendens DC., ex Link. in Broter. Lus. Desf. Atl. p. 438, t. 114, Flor. Graec. Sibthrp. 
0 u ; i - 124, infer. pl. pars. 
9; Flor. Apr. Maj. Fruct. Maj. abeunte et Jun. Per regionem me- 
diterraneam cum Olea, solo praesertim calcareo Repertus ad Toulouse et 
à Pène nre; forte istic inlatus. 
Legi in Pyr. Navarr. sub / Ermita de Lumbier, die 94 Maj. 1845. 
Abunde vidi in montibus Corbar. et praecipue ad Touchant, inque agro 
Ruscin. ad St. Ant. de Galamus. 
Planta villosa, villis patentibus praedita. Pedunculi cylindracei : 
flores grandiusceuli. Squamae nectariferae ad basim petali valde obtusae. 
Carpella compressa, itemve rostrum, in spieulam denique digesta. Radix 
grumosa, interdum sobolifera. 
Plantae pubescentiam adpressam describunt Gussone, Moris, Ber- 
toloni. Variam, patulam et adpressam novit DC. Sub-adpressam et nos 
vidimus in individuis Corsicanis. Proximae et huic similes species sunt 
KR. millefoliatus Vahl Symb., Desf. Fl. Atl. t. 116, Flor. Gr. t. 521; 
et F. dimorphorizus Brot. Phytgr. Lusit. 2, p. 227, t. 180. 
Individuum perspexi in quo deprehendi unum petalum ferens in 
squamula neetarifera stamina quatuor perfecta, alterum petalum pariter 
in squamula gerens totidem stamina abortiva; tria alia petala a nor- 
mali statu non abludebant. Loquutus de hoc cum optimo magistro 
Dunal lusum hujuscemodi ab eo considerari audivi eeu un dédoublement 
accidentel: cf. Dunal, Considrts. Natur. orgns. flor. p. 32. 
Plantam spontaneam floribus semiplenis, scilicet petalis 8-10 onustis, 
observavi in m." Canzias, Pyr. Arag. supra Fiscal et ad Voltaña ibidem 
proxime, Lusum adhue magis singularem vidi de calyce per duo sepala 
a latere juncta et quintum sepalum super alterum e duobus junctis po- 
situm, ita ut sepala omnia non viderentur in eodem verticillo posita. | 
e necessitate relinquendi Linnaei denominationem R. chaerophylli 
persuasum me ultra fecerunt observationes editae a C aubard Fragm. 
bot. crit. et cum Bory Fl. Morée, Noul. Fl. c., Moris Sard. c. Sed 
nec speciem eum Bory Chaub. Morée n. 125, Pelop. n. 862 haberem 
pro R. asiatico, neque eum Benth. Cat. p. 118, ceu varietatem R. ra- 
pacei, seu bulbosi Auctr.; ut non attendendum est Serres canenti: 
« Cette espèce se rapproche par des variétés intermédiaires du R. mon- 
speliacus. » Flor. de Toulouse (1836) p. 2 sub R. chaerophyllo. 
SECTIO 6.* BATRACHIUM Dioscn. Prix., DC.: EURANUNCULUS Nos. 
Batrachium apud Graecos nomen Ranae (ab Homero celebratissi- 
mae); et Latinorum Ranunculus a Rana quidem deductus est. Quae 
Voces sunt ergo absolute synonyma et proveniunt e primis generis spe- 
ciebus in locis palustribus vel aquosis repertis, paucisque tantummodo 
speciebus stricte convenirent. Aanunculum non permutem, sed Batra- 
chium in Euranunculum commutandum propono. 
"Tia ERT EIE MEE 
