413 
Hane formam plures veterum cognoverunt, Camerarius, Tabernae- 
montanus, G. Bauhinus, eam vero signanter varietatem 4. aestivalis 
(ni fallor) declaravit Volekamer Flor. Norimberg. (1700, vel 1718) 
E I5, lin; 9. 
runt, quam sententiam receperunt vel laudarunt St. Am. Fl. Agen., 
Pollin. Fl. Ver., Bory Chaub. Morée et Pélop.; ampliarunt quoque aliis 
simul conjunctis speciebus; Kunth Fl. Berol., Moris Sard. et cum De 
otrs. Caprar., Bertoloni It. (5, p. 492, n. 1), Lagr. Foss. Tarn. Gar., 
Visian. Dalm. 
Cedens Kirschlegero (non tantum DC.) prolationem Tragi (eadem- 
ue figuram a Cordo repetitam) huc retuli. Magis mihi placuisset illa 
figura ad insequentem speciem. Sed cum DC. non cedo Sibthorpio, 
ut non cessit Sprengel, quoad Argemonem Dioscor., 1. 2, c. 208, quae 
nec pro Papavere clavato, imo non video quali speciei decerneretur. 
Adonis flammeus (Cordi?, Besleri) Jacq. A. 
Besl. infr. c. An Anemon. tenuifol. alter. Cord. Hist. pl. ert. 151 a? Koch p. 11, n. 3, Boreau 
Fl. centr. Fr. (1840) p. 6, n. 11, Crép. Pl. rar. erit. Belg. 5, p. 11. A. aestivalis Gaud. 3, n. 1254. A. 
flamm. (excl. var. b) et A. anomalus Wallr. Loisel. Fl. Gall. ed. 2, p. 399, ns. 3, 4. A. micranthus, 
A. citrinus et A. dentatus DC. Dub. p. 7, ns. 3, 4, 6? A. microcarpus Friv. Herbr. Rumel., ex Griseb.; 
A. vernalis Asso Arag. n. 480. Jacq. A. 4, p. 29, t. 355, Loisel. Fl. Genr. Fr. t. 75, Coss. Germ. Fl. 
. 3, t. 3, f. 5-6 fl. fr. Reichnb. Pl. er. C. 1, t. 318, f. 495-6, Icon. C. 13, t. 24, f. 4620. 
Besl. Hrt. Eyst. ZEstiv. Ord. 5, t. 11, f. 3. 
© Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. 
Legi in Pyr. Arag. ad Jaca, diebus 10 Maj. et 4 Jun. 1845. Habui 
e Pyr. de Herbr. Coder ab ejus filio. Observavi in m.* Pech David 
supra Toulouse; late per regionem mediterraneam. as 
Sapor radicis amarus, nauseosus et valde ingratus. Caules et petioli 
(isti ad basim praecipue) pilosi. Pedunculi angulato-suleati, itemve (minus 
tamen solemniter) caulis. Petiolorum canalieulus excurrit per foliorum 
lacinulas. Calyx hirsutus. Petala valde inaequalia numeroque 3-5 lu- 
entia, expansa, basi aliquando maculata, lamina eorum miniata. 
Praeeocior quidquam est A. aestivali. 
acquini figura offert statum plantae caule ramosiore, petalis sub- 
aequalibus, caeterum eam Reichenbach, Koch, Spac , ete. eamdem 
credo significare speciem ac nostram, cui plura nomina fecerunt auctores, 
inter quae adhue inedita manserunt A. stenopetalus et A. tripetalus De- 
lile, mecum declarata. à 
Quoad unionem eum A4. autumnali hoe declarandum est: pericula 
a Delile e cultura tentata in Hort. bot. Monspel. demonstravisse utrius- 
que speciei legitimitatem. i : 
—. Dubius Cordi locus, ubi flores pallidi declarantur, attamen hoc quidem 
intervenire in hae specie palam est. Mihi semper difficilis compositionis 
visae sunt Cordi prolationes, quarum alteram non consideravit DC. Syst. 
(fastuose, sed parum correcte inceptum opus). 
Adonis Poetarum? (Ovid.?, Tragi) Spach Suit. à Buff. V. 1, p. 224, 
Sering. Fl. Jardns. T. 3, p. 39. 
| 199. A. autumnalis L. Sp. Koch p. 41, 
Ovid. Metam. l. 10 ultimi versus? Trag. Stirp, h. p. 199. y : 
n. 1, DM, 3. "v 1956, Lolesk- Fl. Gall. a 2, p. 399, n. 2, Noul. Add. corr. ad. Fl. bass. sous Pyr 
